Vijftig jaar The Kids

In de bloedhete zomer van 1976 was ik acht. Te jong om de uitbraak van de punk bewust mee te maken en dus ook te jong om de release van het titelloze debuut van The Ramones mee te maken. Maar wel oud genoeg waren een paar Antwerpse jongeren waaronder ene Ludo Mariman. Ik zou de man pas leren kennen in 1985, toen hij het Scabs-achtige Living Alone uitbracht als solo-artiest.

Maar terug naar 1976 dus, want dit stukje past in de reeks "Vijftig jaar". Wanneer de eerste rimpelingen van de Britse punkgolf het Europese vasteland bereiken, springt één Belgische band er direct bovenop: Crash. Opgericht in Antwerpen door de reeds genoemde Ludo Mariman en de broers Danny en Eddy De Haes ontketent de groep een muzikale revolutie in eigen land. De band werd een jaar later omgedoopt tot The Kids – basgitarist Danny was destijds amper twaalf jaar oud en werd soms geweigerd voor avondlijke shows – en waar de gevestigde Belgische rockwereld nog gedomineerd wordt door complexe symfonische rock, kiezen zij resoluut voor het absolute tegendeel: korte, snoeiharde en ongepolijste songs zonder franjes.

De beginjaren van de band worden gekenmerkt door een ongekende, rauwe energie en een sterke maatschappijkritische visie. In 1978 verschijnen kort achter elkaar het legendarische, titelloze debuutalbum 'The Kids' en de opvolger 'Naughty Kids'. Nummers als This Is Rock 'n' Roll, Fascist Cops en I Wanna Get A Job In The City slaan in als een bom. Mariman zingt met herkenbare, schorre stem over werkloosheid, de verstikkende rol van de overheid en het rauwe straatleven. De sound is urgent, vurig en oprecht. In 1981 bereikt de band een commercieel en artistiek hoogtepunt met de single There Will Be No Next Time, een melancholische punkklassieker die tot op de dag van vandaag in het collectieve Belgische muziekgeheugen gegrift staat. In 1982 coveren ze het toepasselijke If The Kids Are United van Sham 69 en dat werd een topper op live shows. Maar naarmate de jaren tachtig vorderen, verschuift de sound richting meer mainstream rock, en in 1985 besluit de groep na het album 'Gotcha!' uit elkaar te gaan.

Voor Ludo Mariman betekent het einde van The Kids niet het einde van de muzikale zoektocht. Hij kiest voor een solopad en ruilt de messcherpe punkgitaren deels in voor een meer volwassen rock-, pop- en rootsgeluid. Eind jaren tachtig en in de jaren negentig brengt hij onder zijn eigen naam en met wisselende muzikanten (zoals Ludo Mariman & The Exceptions) verschillende soloplaten uit. Albums zoals 'You Never Know What's Yours' (1989), 'They Say' (1994) en 'Milk And Spices' (1995) laten een meer ingetogen, melancholische kant van de singer-songwriter horen. Hoewel deze soloplaten warm worden onthaald door critici en de trouwe achterban, halen ze nooit de massale verkoopcijfers of de mainstream impact van zijn vroege punkwerk. Mariman blijft echter een rasechte overlever die de passie voor eerlijke muziek nooit verliest.

Ondertussen voltrekt zich rond de eeuwwisseling een onverwacht fenomeen. Nadat The Kids in 1996 al kleinschalig herenigd zijn voor enkele optredens, zorgt de opkomst van het internet voor een enorme mondiale stroomversnelling. Wereldwijd beginnen jonge punk- en garagerock-verzamelaars via online blogs, forums en vroege streamingplatforms oude Europese punkplaten te digitaliseren en te delen. De vroege singles van The Kids worden in de Verenigde Staten opgepikt door een geheel nieuwe generatie die valt voor de universele, tijdloze energie van de Antwerpse herrieschoppers.

Deze online revival leidt tot concrete internationale belangstelling. In 2004 maken The Kids hun officiële debuut op Amerikaanse bodem met een legendarische show in Brooklyn, New York. Wat volgt is een indrukwekkende zegetocht: de band trekt door de VS, speelt op gerenommeerde undergroundfestivals en tourt later zelfs door Mexico en Japan. Amerikaanse bands beginnen covers te spelen van Marimans songs. Hoewel visumproblemen in latere jaren weleens roet in het eten gooien, hebben het internet en de onstuitbare live reputatie van Ludo Mariman ervoor gezorgd dat The Kids vijftig jaar na hun oprichting niet langer alleen Belgisch erfgoed zijn, maar een wereldwijd gerespecteerd cultfenomeen en een ongemeen straf Belpopverhaal.

In maart van dit jaar stonden The Kids in De Roma voor een geweldig jubileumconcert, kregen ze een eigen mini-fest in de AB en speelden ze op Sjock. Eind dit jaar verschijnt een tribute-album, maar daarover las je hier alles al.