Johnny Blue Skies & The Dark Clouds - Don't Let Go

Wanneer enige vorm van promo onnodig blijkt te zijn.

Plots was het daar: 'Mutiny After Midnight', het tweede album van Sturgill Simpson onder de alias Johnny Blue Skies. "Cool as fuck", een overheerlijke trip langs de grenzen van diverse genres. Van stomende funk en soul over psychedelische rock naar traditionele country. Jawel, Simpson doet het al zo sinds debuut 'High Top Mountain' (2013), maar zoals hij het op zijn meest recente album blend, was toch erg straffe kost. Niets bij de haren getrokken, gewoon erg organisch en… "COOL AS FUCK". Of zei ik dat reeds?

Nadat hij dit album exclusief fysiek lanceerde en pas maanden later via de gekende streamingservices en hiermee naar de top van de hitparades schoot, gooide de man een eerste single/video op de markt. Bomvol groove en swagger situeert Situation zich binnen de sferen van soul en funk, zelfs disco uit de jaren zeventig. Nu volgt, zoals steeds onaangekondigd en zonder enige letter PR, het laidback Don’t Let Go. We zien Simpson en band chill musicerend in een studio, alles visueel met een rode filter overgoten. Het zou een song uit de catalogus van Bob Seger kunnen zijn, zeker wanneer het stukje saxsolo wordt gevolgd door een knappe slidesolo en alles geweldig catchy klinkt. Een Seger-klassieker uit de jaren zeventig, maar dan wel in een modern, hedendaags jasje. Een liedje dat elke radio-dj met oren aan de kop in volle rotatie dropt, ook bij ons. Hadden ze maar die oren!

En nu maar hopen dat die ‘Mutiny For The Masses’-tour snel naar ons komt.