PJ Harvey - Voyager

Met de nieuwe single breekt deze grande dame, zoals ze dat altijd doet, enigszins met het voorgaande werk, het intieme werkstuk ‘I inside the Old Year dying’ uit 2023 waarin de eigenzinnige maar vooral cryptische teksten centraal stonden onder tamelijk kale begeleiding van piano, gitaar en percussie.

Op PJ Harveys nieuwe single Voyager voeren de synthesizers de boventoon, refererend aan acts als Vangelis en in mindere mate aan synth-bands uit de jaren tachtig als The Human League en Depeche Mode, maar dan meer atmosferisch, kosmisch en reflecterend op het aardse bestaan. De woorden worden gevat in korte frasen, minimaal qua melodie, maar naarmate het nummer vordert, wordt het nummer rijker qua harmonie en instrumentatie.

Aan het slot horen we een monumentaal orkest met Harveys eenzame stem erboven. Het orkest geeft diepte aan deze grootse compositie met een geluid zoals je dat in de beste cinema’s ervaart en dat je optilt en meeneemt op een buitenaardse reis. Het doet ook enigszins aan Radiohead denken, meer specifiek aan de arrangementen die Johnny Greenwood voor de band maakt en de filmscores die hij componeert. Harveys tekst is verzoenend. Aan het eind van de reis wacht ons nog slechts de liefde: “Last note / last sign Neptune / Triton fading signal / choose light / choose love”, om te eindigen met de nietigheid van de mens en een pleidooi om onze aarde te koesteren: “Dust in a sunbeam / blue dot so far / so cold kindness / care for / our shelter /tender”.

Als het nieuwe album van Harvey net zo wordt als deze single, hebben we weer iets om naar uit te kijken.