What happens when the heart just stops

Het overlijden van Glen Hansard maakt heel wat los bij collega's, fans en ook bij onze vroegere eindredacteur. Hij kroop speciaal voor de gelegenheid nog eens in de pen en haalt herinneringen op.

"When Glen sings, you believe every word" (Bruce Springsteen)

2005 was een uitzonderlijk muziekjaar. Arcade Fire gaf de wereld 'Funeral'. Eels bracht het monumentale 'Blinking Lights And Other Revelations' uit. My Morning Jacket verraste met 'Z'. Platen die intussen tot de canon behoren. Maar nog voor al dat moois had The Frames al een meesterwerk afgeleverd: 'Set List', een live plaat die voelde als een belofte van wat een concert kon zijn.

Dat jaar zag ik Glen Hansard en zijn band op Pinkpop. Niet veel later volgde een avond in de Handelsbeurs. Twee concerten die mijn kijk op live muziek voorgoed veranderden.

Hansard bezat die zeldzame gave om een podium niet te bespelen, maar te bewonen. Zijn songs kregen pas echt hun definitieve vorm in het moment, gedragen door een band die speelde met een vanzelfsprekende overgave. Er was vuur, kwetsbaarheid, woede en tederheid. Alles mocht bestaan.

Sindsdien zag ik hem in vele gedaantes terug: met The Swell Season, solo, als gastzanger bij andere artiesten. Steeds opnieuw hing diezelfde sfeer in de zaal. Alsof elk optreden een unieke ontmoeting was, maar tegelijk een herkenbare thuiskomst. De intensiteit week nooit, de toewijding evenmin.

Diezelfde oprechtheid sprak ook uit zijn bijdrage aan de uitvaart van Shane MacGowan. Samen met Lisa O'Neill bracht hij Fairytale of New York: geen routineuze hommage, maar een uitvoering die even breekbaar als troostend was. Een herinnering aan hoe muziek mensen kan verbinden, zelfs op de donkerste momenten.

Sinds die eerste concerten is een optreden voor mij meer dan een goede set of een vlekkeloze uitvoering. Het moet iets op het spel zetten. Het moet raken, verrassen en meesleuren. Glen Hansard liet me zien hoe dat eruitziet.

Sommige optredens vervagen tot herinneringen. Andere worden een maatstaf. Die avonden in 2005 behoren zonder twijfel tot die laatste categorie.

"Keep smiling, keep shining." — "Star Star", The Frames.