muZIEK deel 1: Baby's got a temper

Net toen wij dachten dat we alle grillen van Amerika’s labielste popster wel gezien hadden, besloot Britney Spears toe te treden tot het rijk der skinheads en haar blonde lokken af te scheren. Amy Winehouse werkt zich dan weer in beeld door stomdronken op de rode loper van awardshows te kamperen. Vaak wordt beweerd dat de mooiste muziek voortvloeit uit de donkerste zielen (Spears buiten beschouwing gelaten), en dat wie zich opperbest voelt wel wat anders te doen heeft dan te zitten mijmeren op een donkere zolderkamer over verloren liefdes met een gitaar in de hand. Wij duiken even de muziekgeschiedenis in en gaan op bezoek bij enkele frappante muziekale (sic.) artiesten. Mobieltjes uit alstublieft.



Daniel Johnston

Voor wie “The Devil and Daniel Johnston” reeds zag, heeft het leven van Daniel Johnston nog weinig geheimen. De film doet het ongewone leven van de singer-songwriter uit de doeken. Voor sommigen is hij een genie, anderen vinden hem dan weer gewoon een curiositeit en nog anderen snappen de hele heisa rond Johnston niet. Feit blijft dat hij een uniek artiest is. Zijn nummers zijn oprecht en direct en getuigen van een kinderlijke naïviteit. Toen hij een jaar van huis was en op de universiteit verbleef werd pas echt duidelijk dat hij mentale problemen had. Hij leed aan manische depressiviteit. De zanger werd geobsedeerd door een zekere Laurie, een knappe en vriendelijke medestudente die voor hem de ideale vrouw was. Zij werd zijn muze. Zijn liefde bleef echter onbeantwoord. Johnston ontwikkelde een ziekelijke fascinatie voor alles wat met de dood en de duivel te maken heeft, wat duidelijk weerspiegeld wordt in zijn teksten en tekeningen. Zo weigerde hij te tekenen bij Elektra Records, een platenfirma die ook onderdak bood aan Metallica, volgens Johnston een “duivelse band”. Hij verkreeg een cultstatus in Texas toen hij zijn eerste tape ‘Hi, How Are You’ aan zowat iedereen die het horen wou uitdeelde. Later werd hij opgemerkt door grootheden als David Bowie, Yo La Tengo, Sonic Youth, Eddie Vedder en The Flaming Lips. Kurt Cobain werd meermaals gezien met het bekende Jeremiah The Innocent t-shirt. Jarenlang had Johnston een wisselvallige livereputatie. Het gebeurde regelmatig dat hij middenin een concert mentaal instortte. Toch treedt hij nog steeds op, al houdt hij het meestal kort en wordt hij ondersteund door een begeleidingsband, zoals ook onlangs in de AB het geval was.



Alan Sparhawk (Low)

Toen Alan Sparhawk in het voorjaar van 2005 aankondigde dat hij alle komende Low-concerten schrapte, ging menig wenkbrauw de hoogte in. Hij was echter wel zo beleefd om de fans enige uitleg te verschaffen en schreef een brief die op de website gepubliceerd werd. De diagnoses van verschillende dokters liepen van post-traumatische stress over ADHD en paranoia tot zelfmoordneigingen en manische depressie. Hij voelde zich rusteloos en zijn realiteitsbesef liet te wensen over. Later gaf Alan toe al jaren met deze problemen te kampen, maar door het zware touren werd het hem allemaal te veel. Toen bassist Sally later dat jaar zijn vertrek aankondigde kwam dat voor Alan en zijn vrouw Mimi Parker als een klap aan. Hoe moesten ze nu verder, was er nog een toekomst voor Low? Met behulp van de juiste medicatie en psychologische hulp vond Sparhawk een manier om met zijn donkere ideeën om te gaan. Hij leerde zijn emoties te kanaliseren in muziek, getuige hiervan zijn de recente optredens en het nieuwe album 'Drums And Guns' dat onlangs uitgebracht werd.

Laatste Album: 'Drums and Guns'

Live: AB op 30 april



Mark Linkous (Sparklehorse)

Na de release van ‘It’s a Wonderful Life’ hoorden we bijna vijf jaar niets meer van Sparklehorse. Linkous, sowieso al niet de vrolijkste singer-songwriter op aarde (In 1996 stortte hij al in onder invloed van drugs en kreeg hij te kampen met hartproblemen), had zich verborgen in zijn depressie en vond geen manier meer om er aan te ontsnappen. Nummers schrijven deed hij nog wel maar hij durfde ze niet opnemen, uit angst dat het de nummers oneer zou aandoen, dat ze niet langer “puur” zouden zijn eens ze op tape stonden. Na enkele jaren kreeg Linkous zowat dagelijks bezoek van mensen die dingen eisten. Was het niet de boze huisbaas die al enkele maanden op zijn huurgeld wachtte, dan was het wel zijn platenmaatschappij EMI die het eeuwige verschuiven van deadlines stilaan beu was. Onder druk van die laatste schuldeiser besloot hij toch opnieuw aan de slag te gaan. Hij was als er als de dood voor dat hij in de mijnen zou moeten gaan werken, zoals zijn vader. Met de hulp van onder andere producer Dangermouse en The Flaming Lips vond Mark Linkous de moed om zijn demonen en frustraties los te laten op 'Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain'.

Laatste Album: 'Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain'

Live: Botanique op 7 juni.



Ian Curtis  (1956 – 1980)

Meer dan twintig jaar na zijn dood wordt er nog steeds druk gespeculeerd over de reden waarom Ian Curtis, zanger van Joy Division, besloot om er op drieëntwintigjarige leeftijd een einde aan te maken. De ene bron snijdt Curtis’ fysieke problemen als hoofdoorzaak aan. Hij leed aan epilepsie en kreeg vaak aanvallen  als gevolg van het zware tourschema. De lichten moesten steeds gedimd worden op een optreden, maar dit volstond niet altijd. Curtis had een excentrieke dansstijl, waardoor de fans zich meer dan eens afvroegen of hij nu aan het dansen was of een aanval kreeg. Een andere reden zou de nakende scheiding met zijn vrouw Deborah Woodruffe kunnen zijn. Curtis schreef vaak nummers over de dood, pijn, geweld en vervreemding. Zijn vrouw ging er van uit dat hij over zijn eigen leven schreef, hoewel Curtis altijd bleef beweren dat hij schreef over verschillende mensen die met bepaalde problemen moesten omgaan. Enkele maanden voor zijn dood belandde Ian Curtis in het ziekenhuis door een overdosis aan medicatie. Achteraf werd dit een “schreeuw om aandacht” genoemd, toch verzekerde hij de andere bandleden er van dat het nooit zijn bedoeling was geweest een overdosis te nemen. Vooraleer Ian Curtis zich van het leven beroofde door zich op te hangen in zijn keuken bekeek hij zijn favoriete film Stroszek en zette hij 'The Idiot' van Iggy Pop op repeat. Er werd dan ook geopperd dat  Ian Curtis steeds een voorkeur had gehad voor donkere muziek en films, en simpelweg verliefd was op het mythische beeld van de rock-’n-rollster die jong sterft. Hij blijft een van de meeste betreurde veelbelovende artiesten die jong stierven, getuige daarvan zijn talloze fansites die ook nu nog in cyberspace zweven.



Charles Manson

Bij het horen van de naam Charles Manson denken de meeste mensen eerder aan een psychopatische moordenaar dan aan een muzikant. Toch valt de folkmuziek van Charles Manson en The Family best te pruimen. The Manson Family is echter geen familieverband zoals je verkeerdelijk uit de naam zou kunnen afleiden, maar een heuse sekte. Manson zou de leden van die sekte de opdracht hebben gegeven om onder andere actrice Sharon Tate, die op dat moment zwanger was, te vermoorden. Dat Manson geen gewoon leven zou leiden was al te verwachten toen hij nog jong was. Zijn moeder en oom werden beticht van aanranding en de overval van een tankstation. Volgens Manson verkocht zijn moeder, een prostituee met een drankprobleem, haar zoon voor enkele biertjes. Hierna belandde hij van het ene internaat in het andere. Op negentienjarige leeftijd was hij een begenadigd manipulator. Een psychiater stelde asociaal gedrag vast. Ook merkte hij op dat Manson een ongewone drang naar aandacht en erkenning had en leed onder ernstige jeugdtrauma’s. Toen hij in 1952 in een verbeteringsgesticht belandde na meerdere aantijgingen, waaronder het verkrachten van een jongen, slaagde hij er in zich als een modelgevangene te gedragen, wat resulteerde in zijn vrijlating twee jaar later. Toch bleef hij het criminele pad bewandelen. Op drieëndertigjarige leeftijd had hij zijn volwassen leven meer in de cel doorgebracht dan op vrije voeten, hij begon een angst voor de buitenwereld te kweken en beweerde dat hij zich niet kon aanpassen aan de maatschappij. In de loop der jaren had Manson echter vele volgelingen aangetrokken, meestal jonge vrouwen met emotionele problemen. Het waren deze volgelingen die op vraag van Manson naar het huis van Tate trokken, een adres waarvan hij dacht dat Terry Melcher er woonde. Melcher had een platencontract met Manson geweigerd. De volgelingen vermoordden er actrice Sharon Tate (vrouw van filmregisseur Polanski) en iedereen die ze in het huis aantroffen. Een dag later werd de LaBianca familie vermoord, Manson bond de slachtoffers vast en liet de afwerking over aan zijn volgelingen om “hen te laten zien hoe het wel moest”, na een chaotisch bloedbad bij Tate. Meerdere gruwelijke moorden volgden en de groep werd gearresteerd. In 1970 bracht Manson een album uit ('Lie: The Love & Terror Cult') om zijn verdediging te financieren. Momenteel zit hij nog steeds in de cel, zijn pogingen om vervroegd vrij te komen falen door Mansons excentrieke gedrag. Zo verscheen hij in de rechtbank met een swastika op zijn voorhoofd.

    



Syd Barrett (Pink Floyd) (1946-2006)

Over de mentale gezondheid van Syd Barrett doen veel theorieën de ronde. Hij zou schizofreen en manisch depressief geweest zijn. Ook asperger, een lichte vorm van autisme, wordt niet uitgesloten. Zijn overmatig gebruik van psychedelische drugs, en dan vooral LSD, waren een publiek geheim en zouden een katalysator geweest zijn voor zijn mentale ziekte. Toch beweert David Gilmour in een interview dat gepubliceerd werd in 2006, dat de inzinking van Barrett altijd al op de loer lag en hij waarschijnlijk niet kon omgaan met het overweldigende succes. Barrett hield van vreemde experimenten, zowel op als naast het podium. Zo sloot hij zijn vriendin drie dagen op in een kamer en schoof hij af en toe enkele toastjes onder de deur. Ze kreeg ook zijn gewelddadige uitbarstingen te verduren: ooit werd hij betrapt toen hij haar met een mandoline op het hoofd wou slaan. Verder weigerde hij vaak bepaalde nummers te spelen tijdens concerten. De overige bandleden van Pink Floyd konden het niet langer aanzien en gingen bij psychiater R.D. Laing aankloppen. Die laatste verklaarde hem “ongeneeslijk ziek”. Na de opnames van ‘The Piper at the Gates of Dawn’ (1967) en ‘A Saucerful of Secrets’ (1968) wilden de andere bandleden niet meer met hem samenwerken. Hij werd niet langer opgehaald wanneer ze naar concerten reden en na verloop van tijd maakte hij gewoon geen deel van de band meer uit. Hierna gleed Syd Barrett verder in een depressie, met schizofrenie als gevolg van overmatig druggebruik. Hij maakte nog twee solo-albums, waarna hij voorgoed van het muzikale toneel verdween en verder leefde als kluizenaar. Hij kickte af en vulde zijn dagen met schilderen en tuinieren. Op zestigjarige leeftijd overleed hij aan diabetes, een vaak voorkomend gevolg van het langdurige gebruik van medicatie tegen schizofrenie.



Amy Winehouse

Ondanks de hit Rehab die nu zowat wereldwijd een belletje moet doen rinkelen, dankt Amy Winehouse haar plotse bekendheid ook deels aan haar excentrieke gedrag. Zowat overal duikt ze stomdronken op. Toch kozen wij er voor om haar niet in het hokje van de verslaafden te duwen. Winehouse gaf in een artikel in The Independent zelf toe manisch depressief te zijn. Ze weigert echter medicatie te nemen. Verder valt ze van de ene eetstoornis in de andere, naar eigen zeggen niet ten gevolge van negatieve opmerkingen over haar gewicht in de media maar onder invloed van haar “inner child”. De krassen die regelmatig zichtbaar zijn op haar onderarm zouden volgens haar woordvoerder te wijten zijn aan het gestruikel van Amy. Later verklaarde ze dat ze al aan zelfverminking doet sinds ze negen is, “om te weten hoe echte pijn voelt”. Een stiekemerd kan je haar allerminst noemen, aangezien haar uitspattingen zich niet enkel beperken tot het gooien met servies in de eigen woonkamer. Ze verscheen dronken op The Charlotte Church Show (youtube), ze bespotte Bono luidkeels op een award show en viel meermaals een fan aan na een concert. De zangeres gelastte twee uitverkochte concerten af, waarna het geroddel alleen maar toenam toen ze die dagen opgemerkt werd in de drankafdeling van de lokale supermarkt. Toen haar platenmaatschappij haar aanraadde zich te laten opnemen in een afkickcentrum stapte ze op met de bekende woorden “No! No! No!”.

Een rebel is ze alleszins, de vraag is echter hoe lang het nog zal duren vooraleer ook haar lever begint te protesteren.

Laatste Album: 'Back to Black'



Alanis Morissette

Het is niet altijd een pretje om als jong talent door te breken, denk maar aan de problemen van onder meer Macaulay Culkin en de Olsen-tweeling. Ook Alanis Morissette kan erover meespreken. Als prille tiener acteerde ze al in een kinderserie en even later nam ze haar eerste single op. Kort daarna werd ze opgemerkt door een platenfirma en mocht ze haar eerste album uitbrengen. Het duurde niet lang voor de veertienjarige Alanis de druk op haar schouders niet langer aankon en haar toevlucht zocht in allerhande eetstoornissen. Haar manager overtuigde haar er van dat “dikkerdjes geen succes hebben”, waarna haar gewicht vervaarlijk schommelde. Ze leefde op een dieet van wortelen, koffie en toastjes. Na een langdurige therapie slaagde ze er in terug een gezond eetpatroon te volgen en haar lichaam te aanvaarden zoals het was. Toch betekende dit niet het einde van alle ellende. Enkele jaren later, toen Morissette aan haar succesalbum ‘Jagged Little Pill’ werkte, werd ze overvallen op straat. De dief ging niet met de partituren aan de haal, zoals Alanis vreesde, maar toch liet dit voorval een grote indruk na op de zangeres. Ze kreeg vaak angstaanvallen om de vreemdste redenen. Een opname in de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis hielp niet. Uiteindelijk vond ze haar toevlucht in het schrijven van teksten voor haar nieuwe album wat haar, zoals achteraf bleek, geen windeieren legde. Na het vele touren was ze dan ook doodmoe, waarna ze yoga ontdekte en terugkwam op haar beslissing om te kappen met de muziekwereld. Na een afwezigheid van vier jaar kwam Morissette op de proppen met ‘Underrug Swept’, een album dat een matig succes kende. Toch gaf ze de hoop niet op. Tegenwoordig werkt ze aan een album dat dit jaar op de markt zal komen. Naar eigen zeggen een plaat waarop ze alle ervaringen bundelt die ze op eenendertigjarige leeftijd heeft opgedaan.

Laatste Album: Wordt aan gewerkt, voorlopig krijgen we als zoethouder haar cover/parodie van My Humps van The Black Eyed Peas, goed voor meer dan vier miljoen “hits” op Youtube.





Volgende keer:

Deel 2: "The drugs dont't work", verslaafde muzikanten.