Leffingeleuren 2026 - Voorpret

Ook dit jaar is Leffingeleuren weer één van de meest interessante festivals voor de muzikale meerwaardezoeker. Ook dit jaar wist het festival weer de nodige krenten uit de pap te vissen. Wij laten u alvast voorgenieten.

VRIJDAG

SQUID

Hey, Leffingeleuren is toch een ontdekkingsfestival? Waarom stippen jullie dan een allang ontdekte band als Squid aan? Welnu, da’s eenvoudig: Squid is de verpersoonlijking van onvoorspelbaarheid geworden. In debuut ‘Bright Green Field’ vonden we nog een rode draad, bij opvolger ‘O Monolith’ raakte die al een beetje zoek, maar bij laatste worp ‘Cowards’ uit 2025 wisten we niet eens waar we moesten beginnen zoeken. Een ontdekkingstocht die begint waar geestesgenoten Black Country New Road eindigen, quoi!

DOODSESKADER

Nomen est omen. Het duo Sigfried Burroughs (zie ook Onmens, Kapitan Korsakov) en Tim De Gieter (een tijdje basgitaar bij Amenra) komen niet op babybezoek met goud, mirre en wierook, maar trappen met een industriële stormram je voordeur aan gruzelementen. Soms vervaarlijk melodieus als een wolf in schaapskleren, maar meestal loeihard laverend tussen noise en weinig subtiele pop. Een show die wellicht nog even zal nasmeulen in het landelijke Leffinge.

SISTEMA DE ENTRETENIMIENTO

Vrijdagnacht mag dit Spaanse ensemble de Apollo-tent afsluiten. Ze zijn even weird als stadsgenoten Dame Area, die Leffingeleuren eerder al op stelten mochten zetten, maar dit entertainmentsysteem doet het wel op vijfenveertig toeren. Of is het achtenzeventig toeren? Dolgedraaide songs die zo simpel als acht bits klinken, maar je feller opfokken dan het meest verslavende videospelletje. Het is dan ook geen toeval dat de band als een voltallig lunapark klinkt. Niet te missen voor wie zonder schaamte ongecontroleerd de ledematen wil losgooien.

ZATERDAG

RONKER

Om even uit eigen werk te citeren: toen Ronker twee jaar geleden op een ontieglijk vroeg uur de zaterdag van Leffingeleuren mocht openen, schreven we dat de wereld van een band als Ronker alleen maar beter kan worden. Met een nieuw album ‘Respect The Hustle, I Won't Be Your Dog Forever’ onder de al dan niet gebroken arm is dat niet anders. Buiten de lijntjes van de noise kleuren en en passant een paar willekeurige andere genres mee in het bad trekken, dat is zo ongeveer wat je van Ronker live mag verwachten. Van een verrassing is het viertal ook niet vies want op Pukkelpop kwam de zanger van Bazart op het podium terecht. We gokken dat Ronker in Leffinge gaat voor een cover van Gie Zie Mien Zeekapiting in duet met burgemeester J.M. Dedecker?

GEITENVEL

Leffingeleuren heeft ook een podium voor jonger talent, genaamd Busker Stage. Een klein podium dat tegen de dorpskerk aanhurkt en waar je ook zonder festivalticket naartoe kan. Zaterdag mag het Gentse Geitenvel dat podium (en de kerk) laten dreunen. Ervaringsdeskundigen zijn we niet, want het enige dat we ooit van Geitenvel opvingen, waren de laatste songs van een show in Cafe Afsnis in Gent. Maar als laatkomers hadden we niet meer nodig om omvergeblazen te worden door deze venijnige kruising tussen de Peppers (toen die nog venijnig waren) en Belgian Asociality (toegegeven, een makkelijke vergelijking voor punkbands die de moedertaal hanteren).

SCOTT MCCLOUD (duyster.live)

Tijdens onze zomervakantie zagen we in Armenië een kerk in een kerk. Wel, dat is ook een beetje het concept van duyster.live. Elk jaar palmt het Radio1-programma de kerk van Leffinge in om aldaar vier showcases lang een eigen knusse kerkgemeenschap te creëren. Eppo en Ayco inviteren dit keer het Brusselse duo Nykolaes & Daniël Paul, het Antwerpse indiefolk trio Bluai en de Canadese Ora Cogan (denk pakweg aan King Hannah of Lael Neale) voor een korte set. Maar we kijken vooral uit naar de set van Girls Against Boys-frontman Scott Mccloud. Uitgebeend solowerk begeleid door cellist Simon Lenski (zie ook DAAU). We merken nu al kippenvel.

CHALK

Kom achteraf niet klagen dat we een verkeerde band aanraadden. Chalk is een beetje een dubbeltje op zijn kant. Ooit overrompelde het Noord-Ierse duo ons op Sonic City, maar ze zorgden evenzeer al eens voor een tenenkrullende avond. Een festival is een goede gelegenheid om een band nog eens een kans te geven en, wie weet, te herontdekken. De sound identificeert zich nu eens als postpunk en dan weer als losse techno. We hopen dat het er boenk op is!

ZONDAG

MAN/WOMAN/CHAINSAW

In de categorie "bands waarvan je later kan zeggen dat je ze nog ’s middags op Leffingeleuren zag" : het Londense Man/Woman/Chainsaw. Dit artrock-ensemble maakt muziek die tegelijk warm vertrouwd en ongecontroleerd grillig klinkt. We zouden gratuit vergelijkingen met Arcade Fire of Black Country New Road kunnen bovenhalen, maar eigenlijk doet zulks oneer aan de creatieve originaliteit waarmee dit collectief zowel het publiek als zichzelf een spanningsboog van jewelste cadeau wil doen. Eentje om mooi op tijd in de zaal aan te komen, kwestie van geen seconde te missen.

PREWN

Terwijl half Vlaanderen op zondagmiddag rond vier uur in familieverband bij de grootouders aan de koffie en taart zit, zullen wij ontsnappen naar Prewn in Leffinge. Haar indierock klinkt een beetje als de op muziek gezette zelfkant van het zijn: donker, duister en wanhopig, maar toch de hand reikend. Wie het toch een brugje te ver vindt, kan buiten troost zoeken bij een legendarische Leffingse wafel of garnaalkroket.

FELLATIO

De grotere podia in Leffinge vind je in Zaal De Zwerver of gelegenheidstent Apollo, maar om één of andere reden situeren we onze wildste herinneringen aan het festival in het kleine Café De Zwerver. De afmetingen van een gemiddelde woonkamer, de temperatuur van een gemiddelde sauna, de bevolkingsdichtheid van een bootje vluchtelingen in de Middellandse Zee, dat zijn ongeveer de parameters van deze "crime scene". Veel weten we niet over deze Rotterdamse band, maar ons buikgevoel zegt dat ze het café zowel ondersteboven als binnenstebuiten kunnen keren.