Een overdosis muziek

Stel je voor dat, net als bij het voetbal, er eerst het volkslied gespeeld wordt van de spelende groep. Dan mag je er prat op gaan dat de Brabançonne veelvuldig zal weerklinken tijdens deze twee weken. België boven lijkt wel hét motto van deze editie. Er zijn de grote namen, zoals Zita Swoon, Hooverphonic – die naar aanleiding van hun tiende verjaardag integraal ‘A New Stereophonic Sound Spectacular’ brengen – Sioen en Goose, maar veel opvallender is het groot aantal kleine Belgische groepjes dat niet meteen bij het grote publiek bekend is.

De beste manier om nieuwe bandjes te leren kennen is op Les Nuits Belge. Op 11 mei kan je negen Belgische bands bekijken, verspreid over de verschillende zalen. Wie dus op zoek is naar iets van eigen bodem, weet waar hij moet zijn. Maar ook op andere dagen kan het vorstenhuis trots zijn op zoveel talent.

Gent heeft zijn eigen scene met groepen als Das Pop en Soulwax, Antwerpen heeft dEUS en Zita Swoon, maar ook in Luik is er een concentratie van bands. Ze hebben zich verenigd onder het Collective Jaune Orange, een collectief van mensen die elkaar bijstaan wat betreft optredens, promoties, enzovoort. De bekendste van hen is wellicht Girls in Hawaii, maar de Botanique biedt nog enkele bands uit dit collectief een podium. Zo zal Me And My Machines, het alias van ene Mrpoulpy, aan de hand van ondermeer electrorock die refereert aan Soulwax, zijn leven uit de doeken doen. Superlux zal dan weer hun nieuwe album komen voorstellen, met nummers in het Engels en het Frans. Zij brengen de New Wave weer helemaal tot leven, geïnjecteerd met een fikse portie elektronica.

 

Op het einde van het jaar maken Ayco Duyster en Eppo Janssen van het StuBru-programma “Duyster” altijd bekend wat hun duyster-essentials zijn. Dit jaar haalde ook het Belgische Amute met zijn album ‘The Seahorse Limbo’ het lijstje. Zo weet je ook meteen wat je kan verwachten: Amute’s muziek is een ideale dwarsdoorsnede van het beste van duyster. Knisperende elektronica, melodieën die naar postrock neigen en af en toe een scheut singer-songwriter. Kampvuurmuziek voor de eenentwintigste eeuw. 

Steeds vaker duikt de naam van Dez Mona op in de Vlaamse pers. Deze groep schuwt de pathos niet. De stem van zanger Gregory Frateur baadt in een poel van dramatiek en met muziek die het midden houdt tussen jazz, negrospirituals en gospelmuziek is dit de ideale band ter ondersteuning van The Young Gods. Al wie ooit liefdesverdriet heeft gehad, zal zich in deze muziek kunnen herkennen. 

Vive La Femme 

De Botanique is voor gelijke rechten voor man en vrouw. En dus zorgen ze er maar ineens voor dat er een heuse vrouwenavond wordt georganiseerd. Op maandag 7 mei tonen Hafdis Huld, Maria Taylor en Frida Hyvönen hun vrouwelijke charme en talent. Maar ook op andere dagen is het al vrouw wat de klok slaat.  Met andere woorden: vrouwen aan de macht!

 

Als we onder dwang één vrouwelijke artiest moeten noemen die ons hart gestolen heeft, zal wellicht Cat Power als eerste over onze lippen rollen. Chan Marshall brengt al jarenlang muziek die naar de keel grijpt.  Alles begon in 1995 met haar debuut, ‘Dear Sir’. Daarna zorgde ze voor het ene meesterwerkje na het andere. Haar muziek klonk vrij duister. Vorig jaar echter kwam ze met ‘The Greatest’ op de proppen, een album dat vergeleken met zijn voorgangers opvallend opgewekt klinkt. In de botanique zal ze ondersteund worden door de Dirty Blues Delta Band, met onder andere de fantastische Jim White.

 

Ooit vormde ze samen met Orenda Fink het sprookjesachtige duo Azure Ray, op het Saddle Creek label van ook Bright Eyes. Conor Oberst, naar verluidt ook het liefje van Taylor, zingt dan ook mee op haar nieuwe album ‘Lynn Teeter Flower’. Een album dat een logische evolutie vormt na haar vorige plaat ’11:11”.  Zoals onze recensente het zei: “Maria klinkt zelfbewuster en het mag allemaal wat minder braaf. Dat kunnen we enkel toejuichen, want het resultaat is dan ook meer dan geslaagd”. Wij horen zomerse popmuziek, die, in deze tijden van “global warming” perfect past.

 

Er moet in Zweden iets in dat bergwater zitten, want sinds jaar en dag lijkt het Scandinavische land een broeihaard van fantastische groepen. Onder hen ook zangeres Frida Hyvönen, die aanstekelijke folk- en popnummers brengt. Referenties zijn Kate Bush en Feist. Dit is dus ook weer muziek die tijdens de hitte verkoeling brengt, en waar je je tijdens koude nachten aan kan verwarmen.

 

Nog zo’n land waar je blijkbaar evenveel warmwaterbronnen als muzikanten hebt is Ijsland. Hafdis Huld is geen nieuw talent, maar de voormalige zangeres van de groep Gus Gus. Haar debuutalbum \'Dirty Paper Cup\' bevat lieflijke popliedjes, die best frivool klinken door het gebruik van xylofoon en ukelele.

[pagebreak] 

Komaan, opzij! Want wij zijn haast te laat! Dag in dag uit jakkeren we ons af op de werkvloer, en af en toe is enige introspectie welgekomen. En hoe kan dat beter dan met de begeleiding van een rustig muziekje. De organisatoren van Les Nuits beseffen dit ook en programmeren een aantal bands wiens middle name stilte is.

 

Thee Stranded Horse is het soloproject van Yann Tambour, van de Franse groep Encre. Meesurfend op de golven van de neofolkboom? Misschien wel. In onze oren klinkt hij alvast als een Devendra Banhart-imitator. Dan hebben we het vooral over zijn stem. Maar ook op muzikaal vlak tapt hij uit het akoestische vaatje. In mei komt zijn debuutalbum ‘Churning Strides’ uit, dat bol staat van de akoestische pareltjes. Volgens ons zou dit wel eens één van de betere debuten van dit jaar kunnen worden.

 

Post-rock beleeft hoogdagen in België. Hoewel de echte post-rockboom al een hele tijd achter ons ligt, verkopen groepen als Explosions in the Sky maanden op voorhand uit. Dat is goed nieuws voor Do Make Say Think en Matt Elliott. Beide groepen neigen namelijk naar postrock zonder ook echte postrock te zijn. Do Make Say Think gaat qua geluid iets verder dan het zoveelste gitaargroepje. Zij combineren post-rock met jazz en elektronica en komen zo tot een emotioneel geheel. Dat past perfect binnen de filosofie van het Canadese Constellationlabel. Matt Elliott kenmerkt zich dan weer vooral door de lange nummers, die wat lijken op de langere nummers van het vroegere Black Heart Procession. Melancholische muziek dus, voor dolende zielen die, staand op de brug van hun leven, overwegen de dood in te springen. Laat voor hen deze muziek een troost zijn, geen duwtje in de rug.

 

J. Tillman is een man met ’n gitaar, zoals er duizenden op zolderkamers overal ter wereld muziek maken. Zijn muziek wordt door niets anders begeleid. Het is soberheid op zijn best, maar zonder daarom saai te worden. Sterker nog: de eenvoud die Tillman uitstraalt werkt enorm ontroerend. Net omdat zijn muziek zo eenvoudig is, lijkt deze nog jonge artiesten platen aan de lopende band te maken bij een heleboel indielabels in de VS.  Iets voor in de hele late uurtjes.

 

Herman Dune (foto), zonder trema, bestond tot voor kort uit drie zogenaamde broers: André Herman Düne, Ya Ya Herman Düne en Neman Herman Düne. André heeft er echter de brui aangegeven en is nu aan een soloproject onder de naam Stanley Brinks bezig. Dat weerhoudt de anderen er niet van om, gesteund door hun achtergrondkoor The Woo-Woo’s, vrolijke muziek te brengen waar je niet anders dan ontzettend blij van kan worden. Ze zijn Frans van oorsprong maar behoren tot de antifolkscene van New York, waar ook Kimya Dawson van The Moldy Peaches en Turner Cody toe behoren.  

[pagebreak] 

En Dans! 

Goed. De rust hebben we gehad. Tijd om te dansen. Ook nu weer voorziet de organisatie in onze behoefte. Een aantal hippe bands zijn uitgenodigd om niet op onze zenuwen maar op onze dansspieren te werken. Een kleine greep uit het aanbod.

In het voorprogramma van Two Gallants wisten ze enkele maanden geleden al te verbazen met hun vreemde songs. Ze lijken erin te slagen om vals te spelen en hun muziek toch goed te laten klinken. Een prestatie op zich. Op een podium stuiteren ze van links naar rechts. Enkel de drummer wordt vastgelijmd op zijn krukje. Voeg daar nog de spannende stem van zanger Nathan Willett bij en je hebt een "must see". En u kan ons gerust op ons woord nemen wanneer we zeggen dat hun muziek live nog meer de pan uitswingt.

 

22 Grand Job was een terechte radiohit en de bijhorende CD ‘Capture/Release’ bracht ons punky popmuziek, die wild en onbezonnen was. Intussen hebben ze een tweede nest liedjes op de markt gegooid onder de titel ‘Ten New Messages’ en de muziek lijkt meer naar de popkant over te hellen. Maar niet getreurd: op het podium gaat het er nog steeds even wild aan toe. Het stadsleven vertalen naar muziek is hun drijfveer en daarin lijken ze meer dan behoorlijk te slagen. Op de Nuits zijn ze gebombardeerd tot hoofdact van de avond en wij raden u dan ook de hele avond uit te zitten.

 

Moord en doodslag komen om de haverklap aan bod bij dit Amerikaanse bluesrockduo. Ook zelf waren ze al slachtoffer van politiegeweld toen een tussenkomst van de politie tijdens een concert uit de hand liep. En dat is uiteraard koren op hun molen. Daar zit ongetwijfeld een liedje voor hun volgende CD in. Dezer dagen hebben ze de gitaren even uitgeplugd en willen ze hun zachtere kant in de verf zetten. Dat neemt echter niet weg dat de misdaad nog steeds welig tiert. Gelukkig dat dat enkel in hun teksten gebeurt. Ongetwijfeld de moeite waard als je houdt van groepen als The Black Keys.

 

Erlend Oye is een man die  van vele markten thuis is. Met Kings Of Convenience verkent hij de grenzen van de softpop. Solo draait hij zijn hand niet om voor een remix en dan is er nog The Whitest Boy Alive, een project dat ook rond hem draait en de ideale combinatie van akoestische en elektronische instrumenten zoekt. Dezer dagen is de elektronica meer naar de achtergrond verschoven en wordt meer overgeheld naar pure pop. Dat voorman Oye de nodige ervaring heeft, mag duidelijk zijn uit deze korte beschrijving. Op het podium weet hij zijn publiek te ontroeren met zijn muziek en te entertainen met zijn bindteksten.

 

We zijn intussen volledig radeloos. En dan hebben we het nog niet gehad over het avondje wereldmuziek, de verschillende elektronicabands die komen, ... Welke muziek ook je voorkeur wegdraagt, de kans is groot dat je het tijdens les Nuits zal kunnen beluisteren. Wij hebben alvast een abonnement genomen. We zien u daar.