Venus In Flames - Shadowlands

Na het beluisteren van de radiohit Easy way to go uit het recente album van Venus in Flames verwachtten wij ons aan een opeenvolging van feelgood popsongs. Niet te moeilijk, maar wel catchy genoeg om er zowaar een zomers gevoel aan over te houden. We waren dan ook met verstomming geslagen toen bleek dat ?Shadowlands? het vooral moest hebben van melige pianoballades.

Jan De Campenaere kampt met een ziekte waar menig Nederlandstalig songwriter mee te maken krijgt: het Engels. Voor Britten een makkie, voor sommige Belgen een marteling. Wie niet gezegend is met het talent van Tom Barman om teksten uit zijn mouw te schudden die door Shakespeare zelf geschreven hadden kunnen zijn, belandt in het straatje van de eeuwige clich?s. Die clich?s rijmen dan nog eens als versjes in een po?zieboek. Om maar een voorbeeld te geven: ?I dream about you and me. And how simple love can be. I wanted you and you wanted me.? uit Save me, dat verder wel Novastar-achtige allures heeft.



Deze ziekte, laten we ze voor de gelegenheid Engelse Onkunde noemen, spookt door de hele plaat. Muzikaal gezien is er niets op dit album aan te merken. De Campenaere is meer dan behendig met de piano en met zijn stem kan je ook allerlei kanten op. Vaak is ze te vergelijken met die van Tom Helsen, Joost Zwegers en ?met wat verbeelding- Richard Ashcroft. Het merendeel van ?Shadowlands? gaat echter gebukt onder de voorgekauwde lyrics. ?Please tell me something I don?t already know?, zingt De Campenaere in Shadowlands. Deze zin vat zo goed als de hele plaat samen. Vertel ons eens iets nieuws.



Een ander storend element zijn de opvullende ?oooeeh?, ?aah? en ?yeaaah?s. Daar waar Chris Martin perfect wegkomt met deze vullers, worden ze bij Venus in Flames enorm uitvergroot waardoor het lijkt alsof hij zich zijn tekst niet meer herinnert. Vooral in Freaks en Helping Hand begint dit na een tijdje enorm tegen te steken.



Het enige lichtpunt in de duisternis is Forwards/Backwards. Dit nummer zou niet misstaan op een plaat van het oude Radiohead. Denk hierbij aan de periode van OK Computer. De teksten blijven simpel en worden met een vibratie in de stem gezongen waarvan je zou zweren dat enkel Thom Yorke ze kan voortbrengen. Jammer genoeg eindigt dit nummer niet in complete instrumentale chaos, naar aloude Radiohead-traditie.



Even dachten we dat Shine de scherven nog enigzins kon lijmen. Het nummer begint veelbelovend. Het lijkt een vrolijk nummer te worden, zoals ook Easy way to go dat is. Maar als het orgel inzet weten we hoe laat het is. Alsof je moeder op een ongelegen moment met de deur in huis valt, zakt de hele boel als een pudding in mekaar. ?You are so beautiful?, zingt de Campenaere. Pijnlijke herinneringen aan de maandenlange nummer een in de hitparade doemen plots uit het niets op.



Een plaat om cadeau te doen aan je zestienjarige zusje dat er net haar eerste prille liefde heeft opzitten. Hapklare brokken voorgekauwd verdriet en melodramatische pianoballades, net wat het kind nodig heeft. En als Forwards/Backwards voorbijkomt kan je haar vragen de stereo net iets luider te zetten.