Underworld - Oblivion With Bells
Pias Records
Koen Van Dijck — 8 november 2008
In Gent moeten ze heel erg geschrokken zijn. Dé headliner van I Love Techno zegt zijn Europese tour af, inclusief het Belgische optreden in Flanders Expo. Met veel plezier doen Rick Smith en Karl Hyde dat niet. Ze hebben net het nieuwe album ‘Oblivion With Bells’ op de markt gesmeten en natuurlijk promoten ze dat graag. Maar wie ziek is moet in bed liggen, daar kan zelfs de grootste dance act niets aan veranderen.
Ze beloofden nochtans dat de Yellow Room op ILT op zijn grondvesten zou daveren. De vraag naar wat er live te beleven zou vallen werd vaak gesteld omdat het nieuwe album bijzonder rustig klinkt. Verwacht geen Jumbo, Rez of Born Slippy. Underworld heeft altijd al geflirt met ambient, maar toonde dat nog nooit zo expliciet.
Nochtans neemt ‘Oblivion With Bells’ een snelle start. In Crocodile herkennen we hun typische techno sound, gemaakt uit warme bassen en bijna spirituele vocals. Maar hoewel het tempo hoog ligt, lijkt dit geen dansvloerkraker te worden. Daarvoor is het niet catchy genoeg. Wel een echt pareltje is Beautiful Burnout. Zware melancholische synths en idem vocals maken dit tot een heel herkenbaar nummer. De break zorgt voor derdegraads kippenvel en een huivering bij het weer losbarsten van de beats. Lang geleden trouwens dat we nog zo’n geslaagde vocoderstem hoorden.
Daarna zakt het album beetje bij beetje weg. Niet dat het ooit echt slecht wordt, maar we missen earcatchers die ons bij de les houden. In Ring Road wordt bijvoorbeeld een mooi spectrum aan geluiden gecombineerd met zware hiphop beats en ruige vocals, maar op het einde van het album weten we ons het nummer niet meer te herinneren. Dezelfde richting gaat het uit met Holding The Moth en Boy, Boy, Boy. Twee nummers die schreeuwen om onze aandacht, maar ze niet te pakken kunnen krijgen.
Enkel Glam Bucket weet ons nog mee te sleuren met zijn stevige opbouw en overvloed aan geluiden. Geen minimalisme hier, maar een filmische en melodramatische sfeerschepping. Best Mamgu Ever is een prachtig roadmovienummer, ideaal voor in de wagen. Let wel op want het landschap zoeft je voorbij in slowmotion en je droomt weg aan driehonderd kilometer per uur.
Misschien schept ‘Oblivion With Bells’ verkeerde verwachtingen door te beginnen met een stevige scheut techno om daarna weg te zinken in de ambient. Gebruik daarom het album als je nog een afterparty in je slaapkamer organiseert of speel de nummers af van 11 naar 1. Dan krijg je al een heel ander verhaal. Het beste lijkt ons nog om hen live aan het werk te zien. Daarvoor kan je vanaf 21 november terecht in Japan, waar de tour zal aanvangen.