City Sleeps - Not An Angel
Trustkill Records
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Het gaat goed met je band als je al podia deelde met groepen als Three Doors Down of Goldfinger. En het is ook altijd mooi meegenomen als één van je songs voor een videogame gebruikt wordt. En als dat alles gebeurt voor je je eerste plaat op de wereld loslaat, mag je zeker niet klagen. Zo verging en vergaat het City Sleeps, een jonge Amerikaanse groep die met ‘Not An Angel’ zijn debuut voorstelt. Laat de kurken maar knallen!
Opener Hotel legt de basis voor Prototype waarin de bandsound maar al te graag wordt blootgelegd. De stevige rock heeft veel oog voor melodie, en zit vol aangename combinaties van punk- en hardcoreritmes. Alle songs liggen comfortabel in het oor en de herkenbare stukjes zetten zich meteen vast in je hoofd. Echt meezingpotentieel is er niet, maar dat lijkt absoluut geen gemis want rustig knikkebollen op een bekend ritme heeft zo ook zijn charme. Zonder te druk of technisch te worden bouwt de groep simpele maar toffe deuntjes, en meer moet dat niet zijn. Tijd om de glazen nog eens vol te doen!
Maar al dat feestgedruis vergaat al snel. City Sleeps lijdt namelijk aan het emo-syndroom. Het is nog niet zo erg als pakweg een Tokio Hotel, maar je merkt dat het zich al in een vergevorderde fase bevindt. De ondermaatse stem van zanger Ely Dye lijkt het elk moment te kunnen begeven. Helaas, hij blijft gewoon doorjanken. Het moet wel gezegd dat dit perfect aansluit bij de teksten, want die maken van kleine problemen ook een lawine aan mottigheid. Ondertussen lopen de tranen maar over je wangen, en legt je haar zich spontaan over één oog. Ondanks dat het allemaal nog min of meer binnen de perken blijft, hebben de vocalen echt de mogelijkheid om een goedgemutste muziekfan richting depressie te duwen.
Maar gelukkig kunnen we wel nog relativeren. Emo is de hype van het moment en dat verklaart voor een groot deel het succes van deze City Sleeps. En eerlijk is eerlijk: dat succes is niet helemaal onterecht. De band breekt dan wel aan geen kanten met de clichés uit het genre, maar toch weet het vijftal de poepsimpele structuren boeiender te maken dan hun tegenhangers. Geen hoogstandjes, geen uitschieters, maar evenmin de echte rotzooi die het genre rijk is. En de knipogen naar postcore zijn toch een welkome afwisseling. De conclusie kan je gebruiken voor ‘Not An Angel’, maar geldt evengoed als commentaar op City Sleeps’ boodschap: het valt allemaal nog mee.