Dying Humanity - Fallen Paradise
Restrain Records
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
Dying Humanity is nog piepjong. Nog geen twee jaar oud is de groep, en toch staat er al een mini op het palmares. Maar er is meer, want nu is de eerste langspeler een feit. Die bereikt ons via Restrain Records en is getiteld ‘Fallen Paradise’. De Duitsers koppelden meteen een tour aan deze release en aan hun referenties te zien moet dat gewoon potten breken. Of vertelt dit schijfje ons iets heel anders?
Tijdens de intro duikt meteen al een minpunt op. Het geluid klinkt erg rommelig en vuil, en dat zet zich verder in de tracks die volgen. Heaven Shall Burn, Maroon en Misery Speaks stonden misschien ooit wel in dezelfde studio als Dying Humanity, maar de sound verschilt wel degelijk! Er zit zeker genoeg definitie in de opname, de productie is erg agressief uitgevoerd en toch is er echt iets mis mee. De ene seconde klinkt een gitaarstukje erg dunnetjes en even snel slibben de ritmische gedeeltes dicht. Een totale afknapper is dit echter niet, maar een glasheldere behandeling zou de deathcore van dit vijftal zeker niet misstaan.
Wat de band zelf doet, doet ze immers beter. Dat is overduidelijk als je hoort op welke manier Dying Humanity werkt. Een oorverdovende ritmesectie ramt de strakke basis gewelddadig door je strot en daarboven balanceren de snarenplukkers door enkele lagen melodie toe te voegen. Niet zomaar enkele noten, maar een heleboel verplichte solo’s alsook technische en snelle gedeeltes die helemaal aansluiten bij de brutaliteit van het geheel. Om die af te maken delft zanger Marcus diep in zijn keel en dompelt hij de songs helemaal onder met zijn grafstem. Niet voor luisteraars met een zwak hart, maar dat gebeurt wel meer met death metalbands.
Wat onderscheid Dying Humanity dan van het gros binnen dit overbevolkte genre? Absoluut niets, want elk puntje – hoe klein ook – hebben we al elders gehoord. Maar het totaalplaatje klopt wel helemaal en weet de luisteraar acht nummers lang vast te houden. De winnende combinatie ligt overduidelijk in het melodische aspect, dat zonder spectaculair “anders” te zijn toch “anders” kan klinken. Ok, een heel eigen sound heeft Dying Humanity van geen kanten, maar hun tracks zijn wel verdomd goed bedacht. Geef deze Duitsers wat meer studiotijd en vooral een grote schep ervaring, en je zit met een naam die wel eens potten zou kunnen breken. Maar tot het zo ver is, genieten we maar al te graag van ‘Fallen Paradise’.