Devotchka - How It Ends
Anti Records
Tom Weyn — 8 november 2008
Groepen die duizend en een stijlen weten te combineren op één plaat; we hebben stilaan een overdosis gehad. Dikwijls resulteert dat in een kakofonie van jewelste maar dat geldt niet voor DeVotchKa. Dit Amerikaanse viertal met als basis Denver toont ons op ‘How It Ends’ hoe je de meest onhippe genres terug hip kan maken.
Eerst en vooral een paar feiten: hun naam ontlenen ze aan Anthony Burgess' aparte taaltje en staat voor ‘jong meisje’. In Amerika zijn ze al jaren gelanceerd, ‘How It Ends’ kwam daar al in 2004 uit. Het heeft met andere woorden meer dan drie jaar geduurd eer wij hier kunnen kennismaken met DeVotchKa. Gebruikte instrumenten zijn, naast de gebruikelijke gitaar, drums en bass onder andere de bouzouki, de theremin, de accordeon, de viool, de trompet en de tuba. Het is vooral dat laatste dat DeVotchKa haar eigen sound geeft, luister bijvoorbeeld maar naar Twenty-Six Temptations.
Als we DeVotchKa echt in een hokje zouden willen stoppen, zou dat onder de noemer gyspy-rock zijn. Wij hoorden echter veel meer op ‘How It Ends’: mariachi, indie-rock, Balkan-folk, zuiderse ritmes, punk, polka en invloeden uit de Griekse en Slavische muziek. Van die combinatie gaat iets vurigs, iets bijzonder passioneels uit. Dat ligt ook niet in het minst aan de dramatische zang van frontman Nick Urata die op nummers als You Love Me en het fantastische titelnummer zingt alsof hij zijn duivels aan het bezweren is. In The Enemy Guns heeft die stem dan ook verdacht veel weg van die van David Eugene Edwards van het ter ziele gegaane 16 Horsepower. Een invloed die we trouwens wel meer horen op deze plaat.
Verder herkennen we ook The Dresden Dolls, Calexico en Gogol Bordello. Het touren met die laatste twee bands zal ongetwijfeld een indruk op hen nagelaten hebben. Vooral de mariachi-invloed van Calexico op We’re Leaving valt niet te ontkennen. Ook onthouden we Charlotte Mittnacht (Yann Tiersen in een Balkan-sausje), Such a Lovely Thing (“You only love me when I’m leaving”), het speelse Too Tired en het sublieme Viens Avec Moi. Hoogtepunt blijft echter het eerder vernoemde, zeven minuten durende titelnummer waarin de dramatiek, onder meer dankzij de strijkers op het einde, een hoogtepunt kent.
Valt er dan werkelijk niets aan te merken op ‘How It Ends’? Afgezien van het verschrikkelijke artwork quasi niets. Niet alle songs weten te beklijven (Dearly Departed en This Place Is Haunted bijvoorbeeld) maar van dieptepunten is er geen sprake. ‘How It Ends’ in huis halen staat gelijk aan een geschifte defenitie van wereldmuziek kopen.