Trixie Whitley - Folded Time

De spreekwoordelijke tand des tijds heeft op sommige muzikanten geen invloed. Sommigen blijven doorheen de jaren consistent in hun kwaliteit en lijken zelfs beter te worden naarmate de tijd vordert. Twintig jaar al kunnen we genieten van de muziek van Trixie Whitley. En met het nieuwe album 'Folded Time' bevestigt ze nog maar eens dat ze alles behalve een eendagsvlieg is.

De unieke manier van songschrijven en het typerende geluid dat Trixie Whitley bij elk album weet te perfectioneren, is op 'Folded Time' doorspekt met thema's als het moederschap, relaties en herinneringen aan de kindertijd. Carry is een mantra die heerlijk lang blijft hangen en is een zeer fijne opener. Als daarna Building Fences je een heel herkenbaar gevoel geeft, weet je dat het goed zit. Een bescheiden, maar heerlijk opvullende hoornsectie zorgt voor een frisse touch in het repertoire van de zangeres.

Dat Whitley ook achter het drumstel haar mannetje weet te staan, kan je nadrukkelijk horen op Carnaval, waar ze in duet gaat met drummer Cem Misirlioglu. De absolute hoogtepunten zijn de langere songs, met nam Desire Is Movement en I Want To Forgive, waarvan de laatste net geen zeven minuten duurt en gelijk bij het beste werk hoort dat de Gentse ooit gemaakt heeft. Beide songs zitten vol emotie, nostalgie en melancholie.

Na 'Lacuna' gaat Trixie Whitley terug naar de roots, om het zo te zeggen, waarvan we op 'The Dragon Of Everything' al een klein voorsmaakje kregen. 'Folded Time' is een erg knap en wederom heel persoonlijk album dat elke muziekliefhebber zonder probleem zal weten te waarderen.