Sadurn - The Underworld

De albumcover zegt het al, met zijn donkere, herfstige kleuren en zijn onheilspellende titel. Veel licht valt er niet te vinden op het tweede album van deze band uit Philadelphia. Hoewel...

Met het indrukwekkende en openhartige 'The Underworld' levert indiefolkformatie Sadurn een album af dat balanceert op de dunne grens tussen diepe crisis en hoopvol herstel. Het is een plaat die er door medische en persoonlijke tegenslagen bijna nooit was geweest, maar die de toekomst voor de band wel eens fel roze zou kunnen kleuren.

Waar het veelgeprezen debuut 'Radiator'(2022) nog opviel door een behaaglijke, intieme sfeer, werd de weg naar deze opvolger overschaduwd door een loodzware periode voor songwriter Genevieve DeGroot. Kort na de release van het debuut werd ze getroffen door een storm aan fysieke en mentale klachten. Chronische pijn, darmproblemen en een mysterieuze, geleidelijke verzwakking van de stem maakten zingen en opnemen maandenlang onmogelijk. Alsof al die medische problemen nog niet genoeg waren, viel de gedwongen stilte ook nog eens samen met de emotionele nasleep van een ingrijpende relatiebreuk.

Uit de loopgraven van haar strijd werd uiteindelijk toch 'The Underworld' geboren. Het album weerspiegelt een zwaarbevochten loutering die leidde tot de terugkeer tot zichzelf. Dit album moest en zou er komen en dat hoor je. In Never Tell Me ziet DeGroot de breuk aankomen en in klare taal verhaalt ze hoe ze dat ervaart als een tsunami of een alles verzengend vuur. Haar kwetsbaar klinkende stem vergroot het effect nog, zeker tegen de achtergrond van de gruizige gitaar.

Die snik in haar stem is overigens geen gimmick. Dat DeGroot na een maandenlange periode waarin spreken nauwelijks lukte de stem weer volledig terug heeft, mag een klein wonder heten. Dat haar zingen nu past bij de emoties die ze verwoordt, is een zegen. En dat ze ondanks alles nog soepel en krachtig kan klinken, demonstreert ze met brio in Mess.

De plaat werd opgenomen in een afgelegen huis in de Poconos, en laat een band horen die de traditionele popstructuren van couplet en refrein durft los te laten. In plaats daarvan ontvouwen de nummers zich als een gestage, dagboekachtige stream-of-consciousness. Deze aanpak zorgt voor een lo-fi intimiteit die bij vlagen zo onthullend en kwetsbaar is, dat het als luisteraar bijna voelt alsof je te dichtbij komt. In het nummer Can’t Stop, bijvoorbeeld, prevelt DeGroot herinneringen over ingetogen gitaaraanslagen, waarbij elke laatste lettergreep bewust wordt uitgerekt om het verleden te laten hangen. "I still want to go back and understand what happened".

Muzikaal is de sound rijker en gelaagder geworden dan op het debuut. De vertrouwde elementen van alt-country en bedroom-pop zijn nog steeds aanwezig, maar worden op organische wijze uitgebouwd. Singles zoals Whole Thing en The Weight laten een weids en meeslepend geluid horen, waarin warme vocale hooks, sfeervolle pedal-steelgitaar en subtiel wiegende drums toewerken naar een intense emotionele en muzikale climax.

Hoewel het zo zou kunnen lijken, is 'The Underworld' geen album geworden van passief zwelgen in zelfmedelijden. Het verklankt een actieve transformatie van duisternis naar helderheid. Zoals DeGroot het zelf verwoordt, was het afdalen naar de onderwereld noodzakelijk om veranderd terug te keren en de eigen krachten te herontdekken. Er zal wel heel wat gewicht van haar schouders gevallen zijn, nu de plaat er eindelijk is.