The Strange Death of Liberal England - Forward March!
Fantastic Plastic
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Net wanneer je denkt dat je het allemaal wel gehad hebt, komt daar alweer een bijzonder opmerkelijk minidebuut je volledig omver blazen. Verantwoordelijk voor deze dertig minuten durende wervelwind is het excentrieke The Strange Death Of Liberal England. Een band die er in slaagt om tegelijkertijd in de voetsporen van zowel Pixies als Explosions In The Sky als Arcade Fire als Clap Your Hands Say Yeah te lopen. En dan marcheren we nog in een klein boogje omheen een feestband als pakweg The Pogues. Straf zegt u? Revolutie met de grote R zeggen wij!
Toegegeven, wie met dergelijke bandnaam op de proppen komt, moet inderdaad wel die spreekwoordelijke vijs mankeren. Nader onderzoek leert ons nochtans dat het allemaal nog niet zó ver gezocht is. In 1935 schreef ene George Dangerfield zijn manifest over de teloorgang van de Britse linkse partij bij het begin van de vorige eeuw neer. Dit onder de titel, jawel: The Strange Death Of Liberal England. Meteen dé inspiratiebron voor een vijftal vrienden uit Portsmouth om een worp te doen naar het sterrendom in de hoogste indie-regionen.
Als in een sprookjesboek lezen we “Traditional Marching Songs To Learn And Play” op het sobere hoesje van ‘Forward March!’. Een uitdrukking die we met een klein korreltje zout moeten nemen. Wat dit vijftal tussen de uitermate sterke opener Modern Folk Song en hekkensluiter – tevens ook theatraal en bijzonder aandoenlijk postrocklandschap - Summer Gave Us Sweets But Autumn Wrought Division presteert, kunnen wij alvast moeilijk in één slagzin omschrijven. Van vrolijk oud-strijders kampvuurgewauwel, dat al snel ontaart in een wilde polonaise tijdens An Old Fashion War, over de dramatiek van het magistrale A Day Another Day. Een nummer dat zich aanvankelijk behoorlijk sober op gang trekt met een zielige xylofoon en een aftandse gitaarlijn, maar zich al snel ontpopt tot één brok onversneden weltschmerz met een hoofdrol voor de overslaande stem van Adam Woolway. “We Are Bandini”. Sinds wanneer is Bandini een synoniem voor geniaal?
En dan hebben we het nog niet gehad over de magistrale eerste single Oh Solitude. Of hoe Arcade Fire niet enig in zijn bombastische, van de duivel bezeten, soort is. Alsof het hele gezelschap elk moment kan bezwijken aan een “nervous breakdown” worden de prominent aanwezige gitaren met de laatste stuiptrekkingen gemarteld terwijl Woolway zich van de ene levitatie in de andere wentelt. Live schijnt het circus enkel met het publiek te communiceren doormiddel van enkele levensgrote plakkaten (denk aan de “Gabba Gabba Hey’s” van de heren Ramones). Wij zijn alvast bijzonder benieuwd naar hoe het bombastische epos Mozart On 33 en het vagevuur van God Damn Broke And Broken Hearted zal worden aangekondigd.