Maroon - The Cold Heart of the Sun
Century Media Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Er zijn groepsnamen die een mens onmiddellijk verleiden en je hebt er waarvan je denkt: waar is de creativiteit? Maroon behoort tot die laatste categorie. Maar als je een boek niet op de cover mag afrekenen, dan een band ook niet. En al zeker niets als het een Duitse band is. Want naast Zweden, Finland en Groot-Brittannië is Duitsland een belangrijke leverancier van metalbands. Je leest de recensie van alweer hun vijfde album trouwens.
Ooit plaatste je Maroon vlak naast hardcore. Weinig bands waren zo toegewijd bezig met hun genre. Geen alcohol en zelfs geen eten afkomstig van dieren.Maar omdat de hardcorescène momenteel redelijk verzadigd is, evolueerde de band en zette de deur open voor metalinvloeden. Daar gaat het voor veel bands vaak fout, maar vorig jaar toonde Maroon met ‘When Worlds Collide’ dat dat niet altijd zo moet lopen.
Wie het nog maar in z’n hoofd haalt om dat als toevalstreffer af te doen, krijgt al vrij snel een muilpeer te verwerken tijdens The Sleeper Left the World. Een sublieme Nick Wachsmuth leert wat je onder frenetiek drumwerk moet verstaan. De blastbeats vliegen je om de oren, extra gepoeierd door dreunende snaarelementen. Er zijn adempauzes, maar de band die rifft ze genadeloos plat. Plat genoeg om er een verse laag hyperkinetische melodie op te gooien. Die ingenieuze melodieduels en megatonblastende metalcore smelten samen in een modern kleedje, trots gedefileerd door Steelbath Your Heart.
Elke song gaat loeihard tekeer. Gedragen door demonstratief slagwerk, aangevuurd door melodiehagels of kanonschoten uit het snarencompartiment. Snel én traag. For Those Unseen splijt open in de wildste breakdown die we dit jaar registreerden. Dan al ben je zodanig van je sokken geblazen dat die plaat al niet meer stuk kan. Net dan komt een onmiskenbare Arch Enemy-invloed wat vernielzucht in je lijf pompen. Als er nog een niet vernielde tafel in de buurt staat, zal ze sterven door je vuist.
Waar nog met geen woord over gerept werd, is de grunt. Die totaal negeren zou onrespectvol zijn, want hij levert wat je mag verwachten. Niet meer, niet minder. Dat is dan ook het enige cliché dat op ‘The Cold Heart of the Sun’ te bespeuren valt. En wie zegt dat clichés niet kunnen? Vaak hoor je wel eens dat alle goede riffs gespeeld zijn, maar wie die kritiek aanhangt zal even bedrogen uitkomen als een schepencollege in Mechelen.
Dit album is nog lekkerder klaarkomen dan in drie wulpse maagden tegelijk. Misschien moeten ze het maar eens opzetten tijdens de regeringsonderhandelingen. Maar daarna liefst gereinigd terugbezorgen, want die zwammen laten overal sporen na. Als metalrecensent ben je niet gauw meer verrast, maar Maroon is daar dan toch in geslaagd. Dé verrassing van het jaar!