The Singles - Start Again
Sonic Rendezvous
Veerle Vermeulen — 8 november 2008
Detroit durft af en toe een kaakslag aan de mensheid toe te dienen. Zo veroverden the White Stripes de wereld met hun eerlijke back-to-the-roots-rock, gestript van alle franjes. In het verlengde van hun succes probeerden tal van andere groepjes het evenzeer te maken. Zo ook the Singles, die al sinds 2001 aan de weg timmeren. Tot op heden liet de grote doorbraak op zich wachten, eens zien wat 'Start Again' ons brengt.
Zanger Vince Frederick lijfde voor dit album, hun tweede langspeler naast enkele ep'tjes, nieuwe bandleden in en stond in voor het schrijven en componeren. Een tweede kans voor de groep, die duidelijk beroemd wil worden. 'Start Again' houdt echter de sound van de vorige releases in ere: Frederick zweert bij retrogeluid. Meer Beatles dan dit kan bijna niet. Het bijhorende boekje waarschuwde ons al: John, Paul, George & Ringo worden er uitvoerig in bedankt. Dat ruikt naar heldenverering.
Enkele voorbeelden? Love Is Just A Game bijvoorbeeld, dat best opwindend begint met het juiste tempo, maar dan de stem. Het keelgeluid van Frederick leunt ongelooflijk dicht aan tegen dat van Lennon. De samenzang in het refrein benadrukt dat gevoel nog meer. Luister ook eens naar Goodbye Little Girl, dat uit hetzelfde Beatles-vaatje tapt. We raken tamelijk gecharmeerd door de chalalala's en de oohoohoohoo's, de song zit best wel goed in elkaar. Maar het ruikt te veel naar plagiaat. The Most Beautiful Girl is meer van dat. We lusten het wel, als we het smaakje erbij nemen.
Tijdens de eerste luisterbeurt denken we met momenten wel eens aan Teenage Fanclub of Big Star. Natuurlijk zijn er slechtere vergelijkingen, maar aan wie deden zij ons af en toe ook alweer denken? Inderdaad. Frederick heeft absoluut gevoel voor melodie en weet een goede tekst uit zijn pen te wurmen. Meer dan eens kunnen we een track vanaf luisterbeurt nummer twee meelippen, of blijft een melodie in ons achterhoofd wiegen. Alleen begint het het déjà-entendu gevoel ons na verloop van tijd te storen.
Even voorbij het midden van de plaat staan twee leuke meezingers die ons meenemen naar het plastieken Grease-wereldje. Annette lijkt wel weggelopen uit de hedendaagse versie van de jaren '70-musical. We ruiken de kauwgom en horen the Pink Ladies voorbij wandelen. Nog een streepje verder gaat Cryin' Over You, compleet met Buddy Holly-gitaar en tekst.
Hoewel the Singles overal aangekondigd worden als powerpop, zit er toch een te groot rozig kantje aan om dat etiket waar te maken. Wij houden van een portie Beatles op tijd en stond, maar richten ons dan liever op het origineel. Er zit zeker kracht in the Singles maar wij horen liever muziek met iets meer ballen . Een beetje zoals de eerste vijf maten van openingsnummer I Want You Back Now, waaruit blijkt dat dit drietal het wel kàn. Wij wensen the Singles een reis naar Hamburg en een dikke hit.