Kid Harpoon - The First E.P

Als het woord ijzersterk u nog niet overhaalt, dan misschien de rest wel. Met het vrij inspiratieloos getitelde ‘The First E.P’ doet Kid Harpoon – Tom Hull – de Britse muziek herleven in al zijn aspecten. Zes nummers lang die alles samen maar zo’n 17 minuten duren, geeft deze ‘young Turk’ (niet toevallig ook de naam van het platenlabel) een bloemlezing van Britse popmuziek in al zijn facetten. Het enige verschil is dat hij zich daarbij uitsluitend bedient van een akoestische gitaar.

 

Een kwelerige singer-songwriter, zegt u? Nee, ondanks het feit dat hij het zonder elektrische gitaren en versterker moet stellen, gaat er van zijn songs een enorme energie uit. Het nummer 57 is een protestsong, die wel wat weg heeft van een rustige The Clash, met muziek die hier en daar enkele reggae-trekjes vertoont. Ook het laatste nummer The Water (Demo) ademt een ietwat carribeaans sfeertje uit. Wie dol is op de jongens van Vampire Weekend, zal dit nummer ongetwijfeld ook geweldig vinden.

 

Maar het sterkste nummer van ‘The First E.P’ is Milkmaid. Een ode aan de vrouw van de melkboer – vermoeden we – verpakt in een erg krachtige ballade, die wij tientallen keren achter elkaar kunnen horen zonder het beu te worden. Met As It Always Was begeeft Kid Harpoon zich nog het meest op het pad van de doorsnee singer-songwriter, maar het nummer is toch eigenzinnig genoeg om zich te onderscheiden van al die middelmatige troep die wij geregeld te horen krijgen. En het begint een beetje voorspelbaar te worden, maar ook Aeroplanes & Neon Lights vinden wij een geweldig te pruimen nummer, ook al klinkt het bij wijlen niet erg vernieuwend.

 

Zes nummers, één tijdloze track en vijf enorm geslaagde songs, dat is in onze oren een meer dan voldoende. Dit is popmuziek op zijn sterkst. Als het aan ons lag, mag u deze jonge Britse “Bloke” niet te lang links laten liggen. Er is intussen trouwens al een tweede EP uit – inderdaad, ‘The Second E.P’ - dus haast u naar uw dichtsbijzijnde platenzaak!