Barry Adamson - Back To The Cat

Altijd spannend om nieuw werk van Barry Adamson voorgeschoteld te krijgen. Hij heeft een carrière opgebouwd om u tegen te zeggen (o.a. met Magazine en Nick Caves Bad Seeds) en weet met zijn werk steeds weer te verrassen. Indien u avontuurlijk bent aangelegd en muzikaal breeddenkend bent, laat u dan ook overtuigen door deze eminentie van de alternatieve muziek.

‘Back To The Cat’ heet zijn laatste album, zijn negende zowaar. Het zou een verwijzing kunnen zijn naar jazzcats als Miles Davis en Duke Ellington, aan wie hij eer wil bewijzen, maar evengoed doelt hij hiermee op de zwarte kat als ongeluksbrenger. Of zoals hij het zelf uitdrukt in zijn persmap: “Welcome to Hotel Hades. Step inside, make yourself at home and take a tour around the home of the Jazz Devil.”



Fervente jazzhaters hoeven echter niet meteen af te haken. Zelf zijn we ook niet weg van het eindeloos gesoleer en gepiel van jazzmuzikanten. Maar op dit plaatje is evengoed plaats voor oude soul, zompige blues en ander lekkers.



De plaat begint als een ode aan big bands met heerlijke blazers over een shuffle die je meteen naar het puntje van je stoel brengt. Adamson zingt The Beaten Side Of Town als wil hij Isaac Hayes naar de kroon steken en slaagt daar bovendien ook nog eens in. Zijn stem is dan misschien niet zo diep, de vibe zit meteen helemaal goed. En dan hebben we het nog niet over de onderkoelde teksten. Wat denkt u bijvoorbeeld van “She’ll love you once and leave you once again.”



Met Straight ‘Til Sunrise schakelt hij een versnelling hoger, waarmee hij automatisch belandt bij diepe soul. Luister naar die ritmesectie die je meezuigt, terwijl Adamson over de freeways suist. De blazers doen je hoofd onverbiddelijk meeknikken op het ritme en het orgel maakt het geheel volledig af.



Niet alle nummers zijn gezongen. Er prijken ook enkele instrumentaaltjes op dit schijfje. Shadow Of Death Hotel wordt gedragen door een diepe bas. Het koperwerk neemt je mee naar de meest gore blaxploitationfilm, inclusief dwarsfluit en spetterende orgelsolo. Van Flight zijn we dan weer niet zo in de wolken. Dat nummer neigt te veel naar jazz om gesmaakt te kunnen worden door popmuziekliefhebbers. Bewonderenswaardig dat hij probeert de brug te slaan, maar dat betekent nog niet dat je hem over moet steken.



Maar laat dit laatste slechts een schoonheidsvlekje zijn op de verder volkomen ebbenhoutgave huid van dit album. Civilization zet je immers meteen weer met je voeten in de soul van het zuiden. Een schitterend album. De mengelmoes van soul en blues met het beste van popmuziek is verslavend. Voor je het weet ben je verknocht aan dit plaatje en laat je Amy Winehouse en consorten volledig links liggen.