The Shovels - Dig It!
Lowlands
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
In tijden dat hippe ‘The’ gitaarbandjes als paddestoelen uit de grond rijzen en in zowat alle mogelijke lichaamsholten geramd worden, hielden we eerlijk gezegd even onze adem in toen dit schijfje in de brievenbus belandde. Onterecht, zo blijkt, want The Shovels slagen er in om ons met ‘Dig It!’ van begin tot einde te boeien. Een welgesmaakte muzikale trip doorheen de jaren met haltes aan de adressen van ondermeer The Beatles, Johnny Cash, CCR en The Kinks.
Al een klein decennium lang rommelt het in Erik Debny's garage. De bezieler en songsmid van dit Limburgse bandje werkte zichzelf, samen met Tim Brown, midden jaren negentig immers uit de naad om toch maar dat tikkeltje respect en erkenning te krijgen. Het resultaat bleef echter vrij pover. Zowel hun eerste plaatje ‘Plastic Fantastic Generation’ als het tweede ‘Time Machine’ werden lauw onthaald met als gevolg dat The Shovels versplinterde in enkele soloprojecten. Zo richtte Brown Starfighter op, terwijl Debny samen met Niels Heyndrickx (zie ook: Fence, u herinnert zich ongetwijfeld het huppelhitje Mary Lou nog) hun heil zochten bij The Stamps.
Het waren de laatste twee die in 2005 in een nostalgische bui de draad opnieuw oppikten. Ook Brown keerde terug naar zijn roots en nam meteen Debny's plaats als zanger in. Een goede zet zo bleek, want in geen tijd werd de welgesmaakte demo ‘Arena’ opgenomen. Hiermee doken de heren de studio in, wat nu uiteindelijk resulteert in het poppy, feelgood schijfje ‘Dig It!’.
Al van bij het eerste nummer Business Man knallen de duizelingwekkende, maar bijzonder opbeurende gitaarsalvo’s van weleer door de boxen. Haast spontaan krijgen wij de neiging om de platenkasten van onze voorvaderen te plunderen, al onze Woodstockdvd’s boven te halen en prompt de living te behangen met fris gekleurd, psychedelisch bloemetjespapier om vervolgens geheel naakt een vreugdedans rond een ingebeelde totempaal te doen. “Dwalm Power”, zo luidt het op de achterkant van bijhorend hoesje. Een nieuw begrip dat pas echt duidelijk wordt wanneer opper Millionaire Tim Vanhamel op de energieboost Kinksize Canary een potje komt meekrijsen. Of hoe complete nonsens toch ongelofelijk opwindend kan zijn.
Four Leaf Clover, Better Man en Emily zijn dan weer instant retrohits die gerust kunnen dienen als soundtrack bij zonsondergang na een bloedhete zomerdag aan de toog van een Texaanse cocktailbar. Ironische melancholie – of hoe moeten we dit in godsnaam noemen- vinden we dan weer terug bij Not In A Buying Mood. Met een dikke vette knipoog naar de The Concordia Elite Horn Section overigens. Prima uitgebalanceerd blaaswerk jongens. De psychedelica van pakweg The Doors vinden we dan weer terug in Lonesome Highway. Of is dit louter te wijten aan het verslavende orgelrifje?
Hoe je het ook draait of keert, The Shovels zijn in hun opzet om een opmerkelijke comebackplaat te maken geslaagd. Revolutionair is het allemaal niet, hoewel ‘Dig It!’ niet de doorsnee Belgische rockplaat geworden is. Een gegeven dat we alleen maar kunnen toejuichen. Rest ons enkel nog u de bijzonder energieke liveshows van het vijftal aan te bevelen. Party hard, let wel op voor de ontploffende jukeboxen en de rondvliegende Lennon-brilletjes. Kom achteraf niet klagen dat u van niks wist.