Cornelius - Sensuous

Warner Bros Records

Reinout De Pauw8 november 2008

Sensuous

Op Rock Werchter 2002 stond Josh Homme van Queens of the Stone Age tussen het publiek toen geluidsmagiër Cornelius het podium van de Marquee beklom. De Japanner speelde de meest stomende set van het hele festival en liet Homme samen met de andere toeschouwers verbaasd achter. Cornelius deed Werchter namelijk aan ter promotie van 'Point', een sfeervolle conceptplaat die wonderwel paste binnen de clicks and cuts-hype die er op dat moment heerste. 'Point' dook dan ook vaak samen met 'Neon Golden' van The Notwist (wat doen die mannen trouwens tegenwoordig?) in de eindejaarslijstjes op.


Cornelius’ nieuwste worp ‘Sensuous’ ligt productioneel helemaal in het verlengde van 'Point', alleen is de wonderboy van de Japanse muziek dit keer vergeten deugdelijke songs te schrijven. ‘Sensuous’ (de plaat) begint nochtans intrigerend met Sensuous (het nummer), waarin mysterieuze gitaarklanken en sferische belletjes een sensuele paringsdans doen. Cornelius kan het niveau van de sterke opener echter niet volhouden: te veel nummers kabbelen nergens heen en voelen aan als restmateriaal van 'Point'.

 
Het trucje met het haperende ritme en de verkapte stemsamples, dat we al kenden van dat eerste album, wordt bijvoorbeeld ook in Fit Song, Music en het van George Benson bekende Breezin gehanteerd. Dit keer jammer genoeg zonder beklijvend resultaat. In Toner horen we hoe Cornelius één van zijn andere fixaties botviert: hij bouwt het nummer op met behulp van gesamplede omgevingsgeluiden (in dit geval: een tegenpruttelende printer). Eén creatieve sample volstaat evenwel niet om dit doelloos rond dobberende nummer te redden. Ook de liftmuziek van Like a Rolling Stone en de naar goedkoop plastic ruikende versie van Sinatra’s Sleep Warm, kunnen niet bekoren.

Hoe het wél moet, laat hij horen in het ijl gezongen Omstart, waarin de "songschrijver’" Cornelius het haalt van de "producer" Cornelius. Daarnaast is ook het voortjakkerende Gum een sterk staaltje van ’s mans kunnen: een smerige elektropunkbeat gaat op de vuist met industrieel klinkende gitaren en uit niets dan verkapte klanken bestaande vocals. Resultaat: alle gekheid op een Japans eetstokje, but we like it!

Songs als Gum doen ons mijmerend terugdenken aan de muzikale rollercoaster waarop Cornelius ons meenam, ten tijde van zijn ondertussen tien jaar oude debuut ‘Fantasma’. Het blijft, ‘Sensuous’ ten spijt, tot nader order de enige plaat waarop hij écht grensverleggend is geweest.
← Terug naar overzicht