Devin Townsend - Devin Townsend presents: Ziltoid The Omniscient

Ziltoid The Omniscient, een alien van de meest cartooneske soort, komt naar de aarde en eist de ultieme kop koffie. Als de aardbewoners falen om deze te bezorgen kan dat enkel leiden tot een titanenstrijd tussen Ziltoid en Captain Spectacular. Het kon allemaal uit een willekeurige comic komen, maar Devin Townsend geeft er toch een extra dimensie aan. Vooreerst is het verhaaltje niet zo simpel als het lijkt. Maar de echte complexiteit vind je terug in de soundtrack.

 

De cd is het resultaat van enkele maanden afzondering, en tevens ook Devin’s eerste echte soloplaat. Van het inspelen van de gitaren en het programmeren van de drums tot de eindmix, alles werd zelf gedaan. Nergens kom je dan ook een compromis tegen, wat resulteert in een veelheid aan laagjes in de opname en een maximaal gebruik van het ganse frequentiespectrum. Met andere woorden, de bassen gaan echt onmenselijk laag, en de boventonen in de hoogste harmonieën reiken tot de hemel. En constant zijn er zo enorm veel details en bijkomstigheden die het album als maar meer opentrekken en grootser maken.

 

Wat op de vorige schijf ‘Synchestra’ niet zo duidelijk aanwezig was, is de drumtrack. Op ‘Devin Townsend presents: Ziltoid The Omniscient’ is dat echter de basis voor veel nummers. Ok, het is deze keer een drumcomputer, maar omdat deze netjes gesampled is stoort dat niet. Wat je dan krijgt is een erg felle drumsound die zich graag voor het voetlicht timmert. Die agressieve ritmetracks zijn ideaal om alle andere elementen samen te houden. Als de erg vloeiende gitaarriffs zich samen met de keys daarop nestelen heb je de basis al voor progressieve metal in de breedste zin van het woord. Maar dan legt Devin daar nog een massa zanglijnen bij, en wordt alles nog tot in het oneindige herhaald, waardoor alles tot in het oneindige blijft boeien. De begrippen “soundscaping” en “layerism” worden niet voor niets telkens vernoemd bij het werk van Townsend.