The Shaky Hands - The Shaky Hands
Holocene Music
Tom Wouters — 8 november 2008
Charmante plaatjes: een term die eigenlijk niets zegt. Toch is dat het eerste wat in ons opkomt bij het horen van het debuutalbum van The Shaky Hands, een groep die het beste uit de hedendaagse indie verbindt met vrolijke liedjes over walvissen en zomerbriesjes.
Indie muziek, zoals die in de Verenigde Staten en Canada leeft, lijkt maar moeilijk aan te slaan in België. Toegegeven, al te vaak is het een synoniem voor bands waarvan de zanger niet kan zingen, de gitarist zijn gitaar niet gestemd krijgt en de drummer niet kan drummen. Maar misschien is dat net de aantrekkingskracht. Als muziek klinkt als een uit de hand gelopen hobbyproject, komt het eerlijker over dan al die volgevreten mainstream artiesten die meer dan 80 euro voor een optreden durven vragen (Eat that, Mr. Young).
The Shaky Hands voldoet voor een groot deel aan de eerder gestelde definitie. De muziek rammelt wat, de zanger heeft een erg onvaste tremolo in zijn stem, en ze maken ons blij. Al bij Whales Sing wordt het duidelijk dat de vier bandleden geen muziek maken om zo snel mogelijk rijk te worden – dan hadden ze echt wel moeten kiezen voor springerige postpunk in plaats van deze folky ramshackle pop – maar uit puur plezier.
Maar vooral Maker Make, dat klinkt als The Beatles meets Bright Eyes meets The Shins, kleurt onze dag. Misschien zijn de jaren zestig wel meteen de beste referentie. Vrolijke, pretentieloze popmuziek, waar je alleen maar kan op meewiegen. Of wat te denken van I’m Alive, een nummer dat wordt opgevrolijkt door een stamperige beat, en uiteindelijk lichtjes losbarst in een hippiefestijn waarin iedereen aan mag deelnemen.
Zonder een manifest te willen schrijven voor independent muziek – of misschien net wel – vragen wij ons af of zulke dingen ook in België worden gemaakt, in de zomer aan kampvuurtjes. De enige Belgische referentie die wij kunnen verzinnen is het opkomende talent The Bony King Of Nowhere, en ook die vergelijking loopt enigszins mank. Voor de rest wordt de Belgische scene vooral gekenmerkt door pretentie en doodgebloeide mainstream. Maar ach, dat is ook maar een mening.
Wat wij meer zouden willen, is net iets als the Shaky Hands, en mocht je het nog niet helemaal begrijpen hebben: dat is springerig, vrolijk, met mensen die muziek maken, ook al zijn het geen rasmuzikanten. Hobbyprojecten die geen enkele ambitie hebben in het naäpen van hun idolen, maar met de invloeden die ze hebben hun eigen ding maken.
Zolang er nergens in België een band opstaat die eens iets anders doet, mogen plaatjes als deze blijven overwaaien vanuit de Verenigde Staten.