High Tone - Underground Wobble
Jarring Effects
Youri Van Driessche — 8 november 2008
Er is dub en er is Franse dub. En er is Franse dub en er is High Tone. De onbetwistbare voorlopers van de Novodub zijn na 2 jaar stilte terug met een nieuwe schijf en we zullen het geweten hebben. Op ‘Underground Wobble’ trekt de Zuidfranse groep terug alle registers open en mixen ze zonder moeite dub met electro, rock en hip-hop tot een krachtige bouillabaisse. Niet altijd even toegankelijk, wel steeds intrigerend.
Het was even schrikken toen de groep in 2005 ‘Wave Digger’ uitbracht. Sinds 1997 hadden de jongens uit Lyon zich zowel live als op plaat een stevige reputatie opgebouwd met hun etnodub: een fijne mix van dub en oriëntaalse invloeden die zowel het dub- als het dancepubliek kon aanspreken. Op ‘Wave Digger’ ging de groep echter voluit experimenteren met electro en hip-hop en werd hun typische dubsound naar de achtergrond verdrongen. Die sound bewaarden ze voor gesmaakte zijprojecten met landgenoten Kaly Live Dub en Zenzile.
Op ‘Underground Wobble’, hun vierde full-cd, keert High Tone terug naar hun roots. Dub overheerst, zij het dat de crossover waarmee ze de laatste jaren volop experimenteerden permanent aanwezig blijft. Opener Understeller bouwt verder waar ‘Wave Digger’ eindigde: dubby soundscapes met een dreigende, donkere ondertoon. Vergelijkingen met Scorn, de groep rond ex-Napalm Death drummer Mick Harris dringen zich op. Niet onlogisch trouwens, het Jarring Effects label huisvest zowel High Tone als Scorn. Maar High Tone doet meer.
Scratcher en samplemaster van dienst Dj Twelve komt in Understeller al eens piepen, maar wat de man vermag in X-Ray, Ask the Dust en Speed 110 is technisch op universitair niveau. Scratchen wordt plots een instrument. Drum en bas dragen als vanouds de nummers maar Twelve maakt de nummers. Hij drijft het ritme op, bouwt de brug naar electro- en rockuitstapjes en laat de nummers ontploffen. Zonder het te beseffen stonden we plots midden een breakcore. We hadden trouwens nooit gedacht dat breakcore zo aanstekelijk en vooral zo melodieus kon zijn!
Het is ons echter compleet onduidelijk waarom deze nummers vooraan het album staan? Na X-Ray, Ask the Dust en Speed 110 valt de groep immers terug op lome, donkere dubs die het tempo uit de plaat halen. Niet dat ze moeten inboeten aan kwaliteit, integendeel want Glowing Fire en vooral Depth in the Middle zijn ijzersterke dubs: warme baslijnen, een gezapig tempo en vooral het gevoel dat je er live bij zit. Maar misschien zijn we hier inderdaad verblind door hun liveshows. We zagen ze op het Dourfestival deze zomer en recent nog in de Brusselse Atelier 210 en wie erbij was begrijpt wat we bedoelen: live is High Tone gewoon een trein die rustig zijn topsnelheid zoekt en pas stopt als iemand de diesel afsluit.
Niettemin blijft High Tone boeien. Hun releases zijn geen alleenstaande albums, het zijn stukken uit een grote puzzel die ze naar eigen kunnen invullen. Dat resulteert in een constant opslorpen van nieuwe muzikale ervaringen en genres, die probleemloos worden verweven met een eigen geluid. Een 'underground wobble' of zoiets?