The Quill - In Triumph

De rock van de seventies wordt nog zelden op een goede manier benaderd. Meestal proberen bandjes dat gevoel te bereiken door te simpele songs te schrijven en zich een allesbehalve moderne sound aan te meten. Maar anderen weten dan weer de essentie te vatten en leveren die oude kwaliteit af, maar dan enkele decennia na datum. Een voorbeeld van zo een band is The Quill.

Dit viertal is nu ongeveer tien jaar bezig met muziek maken en uiteraard hebben de heren heel wat geleerd in die tijd. Allemaal zijn het schitterende muzikanten die perfect op elkaar ingespeeld zijn. Als hun nieuwe plaat ?In Triumph? aftrapt met Keep The Circle Whole wordt ook meteen orde op zaken gesteld. Dit is pure classic rock met een authentieke seventiesvibe. Nothing more, nothing less. Het totaalbeeld doet wel heel simpel aan, maar gelukkig zit er meer onder dan je op het eerste moment denkt. Die kleine dingetjes vormen echter wel de sound van The Quill.



Zo moet je toegeven dat de dubbele zanglijn in Yeah perfect gekozen is en de subtiele effecten aan het begin van Slave/Master kunnen de meerwaardezoeker ook best bekoren. Af en toe gaat het geheel ook even de funky toer op, zonder de roots te verloochenen, maar net als dat te veel zou worden snijdt er weer een nieuwe riff door de speaker. Het allemaal zo juist voor elkaar hebben, dat is klasse! Gooi daar nog een dosis hitpotentieel bij ?denk maar aan Man In Mind- en het plaatje is compleet.



De conclusie voel je al aankomen. The Quill brengt ons een gemoderniseerde sound die je normaal zou linken aan Deep Purple of het vroege Black Sabbath, en dat op een manier waar menig groepje terecht jaloers op is. Het enige mogelijke puntje van kritiek is dat sommige riffs wat lang gerokken zijn, maar eens je mee bent met de flow van de plaat merk je daar niets meer van. ?In Triumph? is een voltreffer van formaat en zal een glimlach op menig gelaat toveren. Zowel bij jong als oud.