The Low Lows - Shining Violence
Monotreme Records
Tom Wouters — 8 november 2008
Wij lazen er voor het eerst over in 'The Grapes of Wrath' van Steinbeck. De Dust Bowl, een reeks zandstormen in de jaren dertig. In de VS zorgden ze samen met de beurskrach voor een ongeziene economische recessie. Geen gelukkige tijden met andere woorden, en dat is precies waar ‘Shining Violence’ van The Low Lows ons aan doet denken.
Parker L. Noon, frontman van de band, was in een vroeger leven lid van het dream pop duo Parker & Lily, maar schoof na de breuk met Lily (zowel op professioneel als amoureus vlak) naar het iets ruwere spectrum van de popmuziek en laat de gitaren nu wat vaker brullen. Hij lijkt zich graag te wentelen in zijn ellende, maar doet dat nooit op een pathetische manier. Naar goede My Morning Jacket-gewoonte bevatten alle songs liters echo, waardoor het geheel automatisch melancholischer klinkt, maar doen daarbij ook net iets rauwer aan. Het piept en kraakt langs alle kanten, en de vastgeroeste scharnieren weerhouden hen ervan buiten te gaan. Daarbuiten stormt het, en op de achtergrond hoor je de wind razen. Dit is noisy Sparklehorse, maar dan zonder de bliepjes.
Dat de heren van The Low Lows geen vrolijke Fransen zijn, wordt al duidelijk vanaf het eerste nummer. Modern Romance baadt in een poel van reverb, en met de zinsnede “This Is No Modern Romance” wordt duidelijk dat Noon schrijft over de meest universele aller thema’s: de liefde en het gebrek eraan. En als in Tigers de mondharmonica wordt bovengehaald, en tussen al de ruis door zich een prachtige country-ballade ontspint, wanen we ons in de jaren dertig, in volle depressietijd. Ook Sixteen Horsepower, zonder de religieuze thema’s, is nooit ver weg, al zingt Noon met iets minder bezieling, is hij iets minder bezeten door demonen.
Bij It May Be Low, track vijf, krijgen we even een dipje en wordt het ons iets te monotoon. De aandacht verschuift naar het lieveheersbeestje dat op onze muur rondkruipt en blijft daar nog even hangen. Vooral Raining In Eva, slowcore op zijn best, is zo tergend traag dat het alle spanning uit de plaat haalt.
Die neerwaartse spiraal wordt echter op een grandioze manier gekenterd met Elizabeth Pier, een sentimenteel nummer dat voortdurend moet opboksen tegen het opgetrokken noise en feedback-gitaarmuurtje – My Bloody Valentine, iemand?. Ongetwijfeld een van de sterkere nummers op ‘Shining Violence’. Dat heeft het vooral te danken aan dat geweldige pianoriedeltje dat zich in het refrein tussen al het gekraak probeert door te wringen.
Pas als het laatste nummer Honey in stilte afsterft, gaat de storm liggen. Zes op negen, er zijn heel wat platen die minder goed scoren.