Ane Brun - Changing Of The Seasons
V2
Tom Wouters — 8 november 2008
Ane Brun is al enkele jaren een van onze favoriete vrouwelijke artiesten. De warmste vrouwelijke stem die je je kan voorstellen, en bovendien een talent voor het schrijven van meesterlijke melancholische nummers. Al waren we vorig jaar wel lichtjes verontrust door haar live-album, ‘Live in Scandinavia’.
Waar haar vorige album ‘A Temporary Dive’ wonderlijk uitblonk in sober ingeklede treurnis die desondanks toch zeer warm aanvoelde, dikte Brun op ‘Live in Scandinavia’ haar muziek aan met strijkers. Klonk wel goed, maar toch viel er voor ons een deel van de intimiteit weg.
Die trend zet zich lichtjes door op haar nieuwste studio-album ‘Changing of The Seasons’, al blijft het wel binnen de perken. Hier en daar verpest de extra toevoeging van bijvoorbeeld koorgezang, zoals in Ten Seconds, een beetje de sfeer, maar er blijft nog genoeg moois achter. Dat ligt in de eerste plaats aan die ontzettend volle, warme stem van de Noorse schone. En ook muzikaal wordt alles redelijk sober gehouden, met slechts af en toe een pianoklank of strijker die het geheel wat opvult.
De plaat opent met The Treehouse Song, een nummer dat begint als “vintage” Brun, maar zich met het refrein plots ontpopt in een country-achtig nummer, zoals Emmylou Harris het ons elke avond mag komen toezingen. Een leuke nieuwe richting die ze wel alleen in dit nummer ten gehore brengt. Hoewel de tekst nogal belegen klinkt (“We’re gonna live in a tree house and make babies”), verdragen we veel van Brun.
Vanaf dan is het al pracht wat de klok slaat. Dit album kunnen wij verschillende keren na elkaar luisteren, en toch raken wij nog ontroerd door nummers als The Fall of The Puzzle. Vrolijk word je er niet van, maar daar hebben we ook niet om gevraagd. Dit overstijgt ook het niveau van de gemiddelde menstruatiepop, zoals bijvoorbeeld de vreselijke Alanis Morrisette die maakt.
Naast het openingsnummer is Lullaby For The Grown-ups het hoogtepunt van het album. Een lichte percussie, zacht tokkelende gitaren, die zowaar aan ‘Cello Song’ van Nick Drake doen denken. Als zwaar verslaafden aan het oeuvre van de Britse bard halen we die vergelijking niet vaak boven, maar op de achtergrond horen we hem als het ware meeneuriën.
Wie op zoek is naar een nieuwe zangeres om verliefd op te worden, kan zich tot Ane Brun wenden. Met ‘Changing Of The Seasons’ breit ze een wondermooi vervolg aan haar vlekkeloze discografie. Wij zijn al lang voor haar gevallen, nu u nog.