The Killers - Sawdust
Island Records
Bjorn Borgt — 8 november 2008
The Killers zijn een fenomeen. De Amerikaanse post-punkband schoot in 2004 als een komeet naar de top met verschroeiende singles als Somebody Told Me en Mr. Brightside. De twee albums van de groep, die dikwijls flirt met de grenzen van de bombast, vonden hun weg naar een zeer groot publiek. Nu pakken Brandon Flowers & co uit met ‘Sawdust’, een verzameling B-kantjes en rariteiten die enkel de trouwe fans zal overtuigen.
Zanger Brandon Flowers was in de jaren tachtig wild van de Pet Shop Boys, terwijl zijn vrienden met Nirvana dweepten. The Killers lijken vreemd genoeg een bijwijlen erg geslaagde kruisbestuiving van deze twee muzikale uitersten.
The Killers zijn een erg vreemde groep. De singles die ze uitbrengen zijn stuk voor stuk onweerstaanbaar energiek: Somebody Told Me, Mr. Brightside, All These Things That I’ve Done, Smile Like You Mean It, When You Were Young, Bones, het lijstje is schier indrukwekkend. Daartegenover staat dat hun twee albums, ‘Hot Fuss’ en ‘Sam’s Town’, bol stonden van de matige nummers die eigenlijk niet door de mazen van het selectienet hadden mogen glippen.
Met ‘Sawdust’ vullen The Killers in die zin een bepaalde leemte op. De meeste van de zeventien songs op de plaat zijn degelijk zonder meer. Ze hebben niet het sex-appeal van de hits, maar zijn zeker ook geen stinkers. Het gastoptreden van Lou Reed in opener Tranquilize is leuk. De overige rocknummers zijn in dezelfde gekende Killers-stijl, maar ze bevatten net iets te veel dramatiek om zich bij het rijtje instant-klassiekers van de groep te voegen. De songs bulken van de goede ideeën, maar telkens mankeert er een toetje om van een topper te spreken. Er titels op plakken is overbodig, want een tiental nummers is in dat bedje ziek.
The Killers komen het best uit de hoek als ze een nieuwe kant van zichzelf laten zien. In Sam’s Town (Abbey Road Version) speelt de piano zowaar een prominente rol en dat doet de imposante stem van Brandon Flowers alle eer aan. Ook in Romeo and Juliet wordt alle pathethiek even overboord gekieperd en het resultaat is een onverwacht kalme, maar uitstekende song. Op de danceremix van Mr. Brightside is het dan weer onmogelijk om stil te blijven zitten.
De groep draagt het plaatje op aan de fans en verder zal dit album dan ook niet reiken. Predikant Brandon Flowers zal geen nieuwe zieltjes voor zijn kerk winnen. Toch maakt ‘Sawdust’ één ding duidelijk en dat is dat The Killers ontzettend veel in hun mars hebben. Mits enig kritisch schrapwerk mogen we nog enkele perfecte rocksongs van de band verwachten én als ze verder nieuwe wegen blijven exploreren, dan beschikken de Verenigde Staten binnenkort over hun eigen U2.