Film School - Hideout
Beggars Banquet Records Ltd
Tom Weyn — 8 november 2008
Nieuw, origineel en verfrissend klinken, het is maar weinig bands gegeven. Zo ook Film School niet. Dat wil echter niet zeggen dat je niet creatief met je invloeden kan omspringen. Daar slaagt dit Amerikaanse vijftal rond Greg Bertens gelukkig wél in op hun derde langspeler ‘Hideout’.
Dat Film School meer dan ooit het project is van Bertens valt te zien aan de line-up. Geen enkel ander origineel groepslid heeft de sprong naar de derde plaat overleefd. Figuurlijk dan. Na een eerste luisterbeurt lijkt dit ook een goede zaak want dit is zonder meer het stratste dat Film School in zes jaar tijd heeft afgeleverd. Ondanks het feit dat de groep zijn muzikale invloeden maar moeilijk onder stoelen of banken kan steken, horen we meer dan ooit een eigen geluid.
De vele voorprogramma’s die de groep in het verleden al verzorgde (onder meer van Cat Power, The Shins en Elliott Smith), hebben duidelijk weinig invloed gehad op hun muziek. Op het eerste gehoor zou je Film School kunnen categoriseren bij de donkere post-punk bands als Interpol en Editors. Van die groepen halen ze zeker hun gitzwarte geluid en de pompende energie, maar het gaat verder dan dat. Luister bijvoorbeeld naar Two Kinds, waar de synthesizerlijn zo weggelopen lijkt uit een oud nummer van The Cure. Wat de groep dan weer niet deelt met eerder genoemde supergroepen, is zijn rauwe sound waar we helemaal weg van zijn. Bij momenten wordt er ook kennelijk geëxperimenteerd, bijvoorbeeld in slotnummer What I Meant to Say, waar we in de verte zelfs TV On The Radio ruiken.
Dear Me en Lectric zijn de meedogenloze openers van dienst. Je wordt zonder een kik te kunnen geven vijftig minuten hardhandig meegesleurd door ‘Hideout’ waarna de plaat je verweesd achterlaat. Rustpunten zijn er amper op deze turbulente rit, met uitzonder van een paar niemendalletjes; Meanmedian Mode, Must Try Easier en Blizzard Scout. Frappant hoe een groep tegelijk zo door en door donker en toch zo fris kan klinken. Het is als een stekende zon bij een donkere hemel.
Wat Film School op ‘Hideout’ met hun gitaren aanvangt, is ronduit spannend. Intrigerend ook. Daar de doeltreffende drums van James Smith onder en de bezwerende vocals van Greg Bertens boven (in Capitalized I lijkt hij haast de mannelijke Kazu Makino van Blonde Redhead), zorgt voor magie die wij zo snel mogelijk live willen meemaken. We nemen het woord ‘belofte’ niet graag in de mond, maar als het dan toch moet, laat het ons dan nu doen.