Gov't Mule - Mighty High

Wat is dat toch met platenmaatschappijen dat ze elke druppel uit artiesten moeten wringen? Gaat het dan echt zo slecht dat elke scheet op plaat moet worden gezet om dan te kunnen zeuren dat hun materiaal niet verkocht wordt? Wij zijn dus niet echt liefhebbers van samenraapsels. Er zitten al eens aangename verrassingen tussen, maar of de fans blij moeten zijn met losse eindjes en halfbakken probeersels lijkt ons eerder twijfelachtig.

Gov’t Mule is een uitloper van een reünie van de ooit alom geprezen Allman Brothers Band en legt zich toe op wat in het jargon “southern rock” heet te zijn. Terwijl dit sowieso al een genre is dat niet echt goed in de markt ligt (niet dat dat enig belang heeft), durven de heren daarnaast nog al eens een uitstapje wagen. Een uitstapje naar reggae of dub bijvoorbeeld zoals op hun meest recente cd ‘Mighty High’. Dat dit geen gewoon album is, moge inmiddels al duidelijk zijn. Het is dus een verzameling covers, herwerkte versies en ander obscuur materiaal.

Otis Reddings Hard To Handle is in de loop der jaren al meermaals gecoverd, niet altijd even geslaagd, maar er zijn toch wel versies die er best mochten zijn. Die van The Black Crowes is er daar bijvoorbeeld eentje van. De reggaeversie die ze met Toots Hibbert brengen, is er echter één die niet zal blijven hangen. En dan hebben we het zelfs nog niet over de dubversie die er absoluut op moest volgen.

Maar gelukkig staan er ook goede covers op dit schijfje. Opener I Am A Ram, oorspronkelijk van Al Green, maar – zo valt te lezen in het boekje – door Gov’t Mule meermaals uitgetest samen met Big Sugar. En dat is duidelijk te horen. Het nummer weet ruim zeven en een halve minuut te boeien met lekkere instrumentale passages en gepassioneerde zang. Helaas is dit soort hoogstandjes de uitzondering die de regel bevestigt. De verschillende dubversies (So Ram, So Wrong en Plasticine Era) kan je maar beter overslaan. Er mogen dan vocals van reggaelegende Willi Williams over geplakt worden. Zelfs dat kan een flutversie niet redden.

Samengevat komt het erop neer dat je na een viertal nummers, die gemakkelijkheidshalve ook nog eens allemaal vooraan het album staan, de cd mag afzetten. Een uit de hand gelopen single ware dus beter geweest. Ongetwijfeld hebben de fans (onder wie grote namen als James Hetfield van Metallica en Henry Rollins) hier iets aan, maar voor ons had dit helemaal niet gehoeven. De spreekwoordelijke schoenmaker kan maar beter bij zijn leest blijven.