Ewan Pearson - Piece Work
!K7 Records
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Volgend jaar mag Ewan Pearson zijn tiende verjaardag als producer vieren. In al die jaren heeft hij een schitterende carrière uitgebouwd. Hij begon plaatjes te maken voor het bekende Schotse Soma label, gaandeweg werd hij meer en meer gevraagd om remixes te maken en mocht hij ook achter de knoppen zitten bij Goldfrapp, Gwen Stefani, Tracy Thorn en The Rapture. ‘Piece Work’ is een overzicht van de beste remixen van Pearson.
Om popmuziek in de clubs te krijgen moet je DJ's vaak een handje toesteken. Zij spelen liever een handigere aangepaste versie, vaak “extended version” genaamd. Meestal beginnen en eindigen die versies met een droge baslijn zodat dj’s ze makkelijk met een volgende plaat kunnen mixen. Ewan Pearson past dit principe vaak toe waardoor Seelenluft, Mocky, Franz Ferdinand en Röyksopp in de discotheken terecht kwamen, maar waardoor zijn versies ook vaak voorspelbaar worden. Er wordt altijd gestart met die baslijn, waarop de melodie (die iedereen natuurlijk snel herkent) wordt ingefadet. De chorus blijft steevast behouden om lekker te kunnen meebrullen.
Maar voorspelbaar of niet, toch vallen er vaak mooie dingen te rapen. Zo maakt hij van Manila van Seelenluft een echte bom. De originele melodie behoudt hij, maar hij geeft er wel een sexy elektrogroove aan. Ook het vrij onbekende Shiver van Silver City weet hij mooi laag per laag op te bouwen. Te beginnen met de gitaarlijn, daarboven een sample uit de vocals en daarna de baslijn. De trancy touch geeft dit nummer een onweerstaanbare feel-good-vibe.
Nog meer van onze favoriete remixen zijn die voor Mocky (Catch A Moment In Time), Depeche Mode (Enjoy The Silence) en Pet Shop Boys’ Psychological. Toch zijn er ook momenten dat wij onze wenkbrauwen fronsen. De remixen voor Fields, Playgroup en Freeform Five klinken als lege dozen. Er mag dan veel geknipt, geplakt en gesampled zijn, ze ontroeren niet en brengen ons al evenmin aan het dansen. Andere nummers zoals 49 Percent van Röyksopp of Ride A White Horse zijn we al twee jaar lang beu gehoord. De “fast forward”-toets is ons op zo’n momenten heilig.