The Courteeners - St. Jude

Britpop ligt onder vuur. De nieuwe Amerikaanse lichting heeft zo veel meer te bieden. Er zit zo veel meer avontuur en experiment in Amerikaanse muziek dezer dagen. Alle popmuziek die in Engeland wordt gemaakt, is eenheidsworst. Alleen de naam van de band verandert. Zelfs wat uiterlijk betreft, lijken ze allemaal op elkaar. Dat mag dan zo wel zijn. Toch is een plaatje als ‘St. Jude’ van The Courteeners best leuk. Maar is leuk nog genoeg voor de veeleisende criticus? Of is dat eerder een belediging dan een compliment?

De jongens van The Courteeners kennen elkaar al van sinds ze een jaar of tien zijn. In 2006 besloten ze in Manchester een bandje te vormen en dit is het resultaat: een aangenaam, fris indiepopplaatje dat lekker wegluistert, misschien inderdaad niet overloopt van originaliteit, maar toch al bewijst dat er potentie in deze kereltjes zit.



Het gitaarspel doet bij momenten denken aan het Afrika-geïnspireerde getokkel van bands als Vampire Weekend. Het zijn vooral de liedjes die de kwaliteit van dit plaatje bepalen en daar is niks mis mee. Het zijn allemaal goed geschreven songs met kop, staart en een refrein daar tussenin. Liam Fray bewijst dat hij de kunst van het songschrijven verstaat. “I’m like a Morrissey with some strings”, zingt hij in What Took You So Long? Zijn stem leent zich niet voor zangwerk als dat van de Mozzer en ook op het vlak van songschrijven heeft hij nog wel wat te leren, maar dat maakt The Courteeners tenslotte tot The Courteeners.



Uiteraard zijn meisjes en vrienden de voornaamste onderwerpen van de liedjes. Dat kan gaan van liefdesverdriet (Please Don’t) tot halfbakken bewondering voor de jongen die alles gedaan kan krijgen (How Come). Niet meer dan logisch uiteraard als je de leeftijd van deze jongens beschouwt.



Maar de muziek zit wel goed. Vaak is het een eenzame gitaar die inzet waarna de band invalt, maar de uitzonderingen zijn vaak de beste nummers. Kings Of The New Road is een aardig stukje rock, dat ook van pakweg Oasis had kunnen zijn. Al heeft Fray niet de stem van een Liam Gallagher. Ook Not Nineteen Forever kan gerekend worden tot de betere nummers van deze cd.



Ach, laat de critici maar zeuren. Zo lang het publiek bepaalt wat er gespeeld en verkocht of gedownload wordt, zal er een markt zijn voor bandjes als deze. Misschien overleven ze. Misschien ook niet. En misschien wordt daar al dan niet dan een traan om gelaten. Dat zal vooral van het vervolg op ‘St. Jude’ afhangen. Misschien kunnen ze beginnen met een andere heilige aan te spreken.