Various artists - Duyster 3
Pias Records
Tom Weyn — 8 november 2008
Duyster is in de loop der jaren heel wat meer geworden dan de achternaam van Vlaanderens beste radiopresentatrice of haar radioprogramma. Het is een begrip geworden. Meer zelfs: het is een genre geworden, een verzamelterm voor alles wat ergens de gevoelige snaar weet te raken. Het is een maatstaf voor het fijnste uit de post-rock, singer-songwriter, indietronica, new weird folk of slowcore. Het is dus niet meer dan logisch dat er hier ook compilaties van verschenen. Vandaag ligt nummer drie in de platenbakken.
Elke zondagavond laten Ayco Duyster en compagnon-samensteller Eppo Janssen al deze verschillende genres samensmelten tot een twee uur durend wondermooi geheel en dat al acht jaar lang. Om het vijfjarig bestaan van het programma te vieren werd er een eerste compilatie op de markt gebracht. Het grote succes zorgde voor een mooi vervolg en nu is er dus deel drie van een hopelijk bijzonder lange reeks.
Naar goede gewoonte is de dubbelaar onderverdeeld in twee delen. Op het eerste schijfje vinden we enkele van de mooiste Duyster-classics terug, terwijl op het tweede de sessies terug te vinden zijn die uiteenlopende muzikanten de voorbije jaren kwamen spelen bij Studio Brussel. Dat deze compilatie niet zomaar een verzameling nummers is, spreekt voor zich. Er is duidelijk weer erg grondig nagedacht over de plaats van elk verschillend nummer en dat loont.
Zo wordt er afgetrapt met het ronduit prachtige Lover’s Spit van Broken Social Scene. Verschillende genres worden daarna naar hartelust afgewisseld en vormen wonderwel toch één subliem geheel. Het is wellicht ook deze afwisseling die deze compilatie net zo sterk maakt. De nummers van bijvoorbeeld Blonde Redhead, The Notwist, The Long Winters, Efterklang maar vooral ook Unspoken van Four Tet (met originele Tori Amos-sample) en het prachtige Wandering the Fields van Idaho maken ons telkens weer week vanbinnen.
Naast deze wondermooie classics, vreemd genoeg ook onze favoriet van de twee plaatjes, zijn het uiteraard vooral de sessies die deze dubbelaar zo aanlokkelijk maken. De variatie in genres waarvan sprake was bij de classics, vinden we hier in mindere mate terug. Veel van deze nummers zijn namelijk akoestisch en kunnen zo nogal gemakkelijk in hetzelfde obligatoire hokje geduwd worden. Er gaat dan ook een ongekende rust uit de steeds schitterende versies van bijvoorbeeld Naked as We Came (Iron & Wine), Boarding Lounges (Windmill), New Year (The Go Find) of Chinese Translation (M. Ward). De enige nummers die er echt tussen uitspringen zijn het op zachte elektronica voortdrijvende Over-Expozed Frozen Stars van Ansatz Der Maschine en de minimalistische en bevreemdende versie van K-Hole door CocoRosie. Onze absolute favoriet blijft echter de ijzingwekkend mooie versie van Murderer van het slowcorecollectief Low, hier solo door zanger Alan Sparhawk gebracht.
Deze derde versie van de Duysterreeks is niet enkel één van de weinige compilaties op de markt die er écht toe doet, het bewijst eveneens dat Duyster nog steeds een uniek en legendarisch programma is dat ons hopelijk nog op menig melancholische avond warm mag houden. Rustig maar ongedurig, het blijft van toepassing.