The Charlatans - You Cross My Path

Door een ongelukkig toeval kondigden The Charlatans op dezelfde dag als Radiohead aan dat ze hun plaat gratis zouden weggeven op het internet. Radiohead kreeg een overvloed aan publiciteit en lofbetuigingen; The Charlatans bleven een beetje in de kou staan. Nochtans had de groep al een kleine traditie in gratis downloads: eerder in 2007 gaven ze ook al een live album weg. De nieuwe plaat ‘You Cross My Path’ is al sinds maart gratis te downloaden op de site van de band. Op de cd hebben we moeten wachten tot 12 mei.

We kregen al een voorsmaakje van ‘You Cross My Path’ tijdens een geweldig concert in de Vaartkapoen, waar de band maar liefst zeven nieuwe nummers speelde. Die avond was enkel het platte Oh! Vanity teleurstellend. Op plaat klinkt het nog vlakker en slechter. Het openingsnummer is opgebouwd uit een simpele, plat geproducete beat en een onnozel riedeltje. Bovendien ontbreekt er een refrein.



Een slechte opener is meestal een voorbode voor een desastreuze plaat, maar gelukkig blijkt dat bij de het tiende Charlatansalbum wel mee te vallen. We krijgen vervolgens namelijk twee van de beste nummers voorgeschoteld. Het energieke en meeslepende Bad Days drijft op een heerlijk basic buikgevoel. Met The Misbegotten is het dansen geblazen. De song brengt ons in gedachten terug naar de Madchester raves van de beginjaren van The Charlatans. Mis-Takes, dat tussen de twee hoger vermelde liedjes ingeperst zit, is een prachtig opgebouwde popsong, maar mist een beetje persoonlijkheid.



De positieve vibes spatten van deze plaat af en dat was bij hun vorige twee albums wel even anders. Hoewel de teksten dikwijls heel donker blijven, worden we enorm vrolijk van ‘You Cross My Path’. Minder vrolijk, maar hoe dan ook een pareltje, is het titelnummer. Het deed ons al in oktober vol ongeduld uitkijken naar de rest van de plaat.



Halverwege de cd bekruipt ons ineens het akelige gevoel dat The Charlatans niet meer als The Charlatans klinken, maar als New Order. ‘You Cross My Path’ mag dan wel fris en energiek klinken, maar dat gaat een beetje ten koste van hun eigen sound.



Na het titelnummer gaat het alleen nog maar bergaf met de plaat. Met name My Name Is Despair is eindeloos uitgesponnen, zeurderig en saai. Ongetwijfeld het slechtste nummer van het album. Ook Bird/Reprise mankeert fut en is door de band genomen nogal overbodig. Het laatste nummer This Is The End kan met zijn catchy refrein nog enigszins beletten dat alles in elkaar stort.



Live kunnen The Charlatans nog altijd bekoren. Ook tussen de nieuwe nummers zitten er een paar die dansbaar as hell zijn. Wij hebben best van ‘You Cross My Path’ genoten, maar kunnen niet om het feit heen dat de kwaliteit erg wisselvallig is en het album bovendien geen eigen gezicht heeft. Toch komt de band langzaamaan uit de put waar ‘Simpatico’ hen had achtergelaten. Volgende plaat dan maar?