Paramount Styles - Failure American Style
Konkurrent
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Wanneer we in een nostalgische bui zijn durven we soms doordrijven. Op dergelijke momenten is het niet ondenkbaar dat videotapes van Knight Rider, The A-Team en MacGyver van onder het stof gehaald worden. Of gebeurt het wel eens dat het betere gitaarwerk uit de jaren negentig in de cd-speler verdwijnt. The Godfathers, Afghan Whigs, Screaming Trees en niet te vergeten Girls Against Boys (GvsB). Stuk voor stuk bands, aangevoerd door rockiconen waarvoor het respect haast eindeloos is. Wanneer die halfgoden jaren na de feiten plots op de proppen komen met een solo-album is het altijd een beetje bang afwachten en hopen dat die jeugdhelden niet met één knieval van het hoogste schavot duiken.
Gelukkig is dit niet het geval bij Scott McCloud, de man met de diepe grafstem, die officieel GvsB nog steeds aanvoert. Paramount Styles is naar eigen zeggen een semi-soloproject waarvoor hij beroep doet op enkele oude bekenden. Zo vinden we ondermeer Alexis Fleisig (drummer van GvsB) en Richard Fortus (Psychedelic Furs) terug in de begeleidingsband.
Geen loeiharde gitaarriffs, geen bonkende bassloops en geen drumpartijen waardoor eenieders oorsmeer tegen de versterkers eindigt. Wel een handvol intieme, breekbare popsongs waarin McCloud de toestand in zijn geboorteland aankaart, zijn omgeving aan een kritische kwinkslag onderwerpt en bovenal zijn eigen (ruige en soms zelfdestructieve) bestaan in vraag stelt.
Geen loeiharde gitaarriffs, geen bonkende bassloops en geen drumpartijen waardoor eenieders oorsmeer tegen de versterkers eindigt. Wel een handvol intieme, breekbare popsongs waarin McCloud de toestand in zijn geboorteland aankaart, zijn omgeving aan een kritische kwinkslag onderwerpt en bovenal zijn eigen (ruige en soms zelfdestructieve) bestaan in vraag stelt.
Tel daar dan nog eens bij dat “the sexiest voice of The States” wordt bijgestaan door haast perfect uitgebalanceerde piano-, cello- en akoestische gitaarpartijen en je krijgt een bijzonder radiovriendelijk, haast zomers luisterplaatje. Paradise Happens lijkt opgenomen in de kerkers van Lou Reeds buitenverblijf, waar McCloud zich een weg wroet en hijgt doorheen een kamer gevuld met demonische kwelgeesten. Een eerste hoogtepunt op het schijfje, dat dadelijk wordt gevolgd door het zweverige Hollywood Tales 2 of hoe de spirit van Joseph Arthur eveneens ronddoolt op dit meesterwerkje.
Driewerf hoera voor Angela McClusky (Telepopmusik) die de protestsong Come To New York boven zichzelf doet uitstijgen met haar ijzige, allesdoordringende engelenstem. Sterker dan dat wordt het allemaal niet, al is dat absoluut geen ramp.
McCloud houdt zich meer dan eervol recht, hoewel we naar het einde toe vaak een déjavugevoel krijgen. Een beetje meer teringherrie, zoals we die gewoon zijn van dit heerschap, zou af en toe misschien niet misstaan hebben. Maar ach, wij hebben nog altijd ‘House of GvsB’ in onze platencollectie als soundtrack bij één van onze zomerse braspartijen.
McCloud houdt zich meer dan eervol recht, hoewel we naar het einde toe vaak een déjavugevoel krijgen. Een beetje meer teringherrie, zoals we die gewoon zijn van dit heerschap, zou af en toe misschien niet misstaan hebben. Maar ach, wij hebben nog altijd ‘House of GvsB’ in onze platencollectie als soundtrack bij één van onze zomerse braspartijen.