16 Horsepower - Live March 2001
Munich Records
Dimitri Muylaert — 8 november 2008
Fans hebben ongetwijfeld een week of drie ziekenverlof moeten aanvragen toen bekend gemaakt werd dat hun favoriete groep, 16 Horsepower, het na enkele opwindende platen en dito tours voor bekeken hield. Toen de groep rond David Eugene Edwards in 1995 haar eerste plaat uitbracht, was het duidelijk dat deze bende een eigen geluid en boodschap de wereld instuurde.
In de muziek van het (toenmalige) drietal uit Denver, Colorado was geen ruimte voor lichtvoetigheid. In plaats daarvan sierde onder andere het thema “schuld en boete” de albums. Zoals het vele bands vergaat, werden ook hier postuum nog enkele platen uitgebracht. Denk maar aan ‘Olden’, een collectie van vroeg studiowerk en live-opnames. De dubbelaar die nu voor ons ligt, behelst een live-concert uit maart 2001, de periode die Edwards zelf als het hoogtepunt van de band ziet. Dat belooft.
De vorige liveregistratie uit de 16 Horsepowerstal, ‘Hoarse’, dateert ondertussen al van 1998. Dat bewuste album bevat dus vooral nummers uit de eerste twee albums van de band. ‘Live March 2001’, daarentegen, vormt een mooie dwarsdoorsnede van de loopbaan van deze jongens. Zo kennen we opener American Wheeze van hun eerste langspeler. De toon is gezet.
Edwards speelt alsof z’n leven er vanaf hangt. Via de subliem uitgevoerde traditional Wayfaring Stranger komen we in de wateren van ‘Secret South’, het album uit 2000 waarop Edwards en de zijnen voor een iets meer op soundscapes gebaseerd geluid kozen. Hoogtepunt van de eerste helft van dit album is ongetwijfeld Haw. Het karakteristieke slidespel van Edwards typeert deze magistrale song. De bezwerende zang doet zelfs de grootste atheïst een gevoel van godsvrees krijgen.
Edwards speelt alsof z’n leven er vanaf hangt. Via de subliem uitgevoerde traditional Wayfaring Stranger komen we in de wateren van ‘Secret South’, het album uit 2000 waarop Edwards en de zijnen voor een iets meer op soundscapes gebaseerd geluid kozen. Hoogtepunt van de eerste helft van dit album is ongetwijfeld Haw. Het karakteristieke slidespel van Edwards typeert deze magistrale song. De bezwerende zang doet zelfs de grootste atheïst een gevoel van godsvrees krijgen.
Burning Bush opent het tweede deel van ‘Live March 2001’. Dit nummer, eveneens uit ‘Secret South’, vormt min of meer een rustpunt in de set. Meteen het bewijs dat het heilig kruis niet altijd met geschreeuw moet verdedigd worden. Hoewel Splinters slechts het tweede nummer van de tweede cd is, lijkt Edwards het optreden al met een “God bless you” af te sluiten.
Uiteraard volgen er bisnummers. En niet de minste. Het atmosferische Phyllis Ruth wordt opgevolgd door een cover van Joy Division, 24 Hours. Het krijgt een typische behandeling, met weerom die intensiteit waarmee Edwards wellicht zelfs z’n eigen microfoonstaander een geweten schopt. Het hoogtepunt van het tweede deel. De laatste stuiptrekking verschijnt onder de vorm van Dead Run, een prachtig nummer uit de oude doos.
Uiteraard volgen er bisnummers. En niet de minste. Het atmosferische Phyllis Ruth wordt opgevolgd door een cover van Joy Division, 24 Hours. Het krijgt een typische behandeling, met weerom die intensiteit waarmee Edwards wellicht zelfs z’n eigen microfoonstaander een geweten schopt. Het hoogtepunt van het tweede deel. De laatste stuiptrekking verschijnt onder de vorm van Dead Run, een prachtig nummer uit de oude doos.
Eerlijk, 16 Horsepower heeft ons altijd al aan het denken gezet. Verweesd blijven wij achter en het lachen stellen we maar uit tot morgen.