The Blind Boys Of Alabama - Down In New Orleans

Gospellegendes The Blind Boys Of Alabama wijden hun nieuwe cd aan de muziek van New Orleans. Op papier kan zoiets niet verkeerd gaan. Toch is ‘Down in New Orleans’ een stap terug. <o:p>

The Blind Boys Of Alabama ontstonden in 1939 aan het toenmalige blindeninstituut voor zwarten in Alabama. Ze zijn dus bezig aan hun zevende decennium (eat your hart out, Rolling Stones), en wat meer is, ze hebben zich wonderwel aangepast aan de tijd (eat your heart out even more, Rolling Stones!). De laatste jaren waren zelfs een hoogtepunt: tussen 2002 en 2005 wonnen ze élk jaar de Grammy Award voor beste traditioneel soul- en gospelalbum. Het geheim van hun succes: openstaan voor het muzikale avontuur en samenwerken met de jonge(re) garde. Op de recentere platen zijn onder andere Ben Harper, Tom Waits, Michael Franti en Me’Shell NdegéOcello te horen. The Blind Boys blijven de grenzen opzoeken van het genre dat ze mee hebben groot gemaakt. Ze leveren avontuurlijke gospel af die ook voor niet-gelovigen of mensen van half hun leeftijd de moeite meer dan waard is. 



Voor ‘Down In New Orleans’ zakte het fabuleuze koor af naar een al even legendarische muziekstad. Mythe ontmoet mythe. Het zou aanleiding moeten geven tot vuurwerk. Temeer omdat The Blind Boys zich van de medewerking konden verzekeren van de gerespecteerde lokale acts Allen Toussaint (onlangs nog goed voor het geslaagde ‘The River In Reverse’ met Elvis Costello), The Preservation Hall Jazz Band en The Hot 8 Brass Band. De Blind Boys lossen deze hooggestemde verwachtingen echter niet in. Is het omdat zanger George Scott, stichtend lid, in 2005 is overleden, omdat John Chelew (Richard Thompson, John Hiatt) niet meer achter de knoppen heeft gezeten of gewoon omdat de leeftijd uiteindelijk toch zijn tol begint te eisen? Hoe dan ook het frisse van de vorige platen is verdwenen.



<o:p>Alles is nochtans heel professioneel gedaan: we horen arrangementen op niveau, en zangers en muzikanten die hun vak kennen. Er zijn zeker ook goede momenten. Let’s Make A Better World en Across The Bridge baden in de carnavaleske sfeer van het oude New Orleans en tijdens de uitgelaten coda van I’ve Got A Home waant de luisteraar zich midden een stomende kerkdienst. Maar er is niets dat er écht bovenuit springt. Waar je van The Blind Boys verwacht dat ze zich op elke plaat opnieuw proberen uit te vinden, heb je de indruk dat ze op ‘Down In New Orleans’ op routine drijven. En dat is jammer, want traditionals die zo oud en vaak gespeeld zijn als You Got To Move en Down By The Riverside moet je origineel brengen om er nog mee te kunnen boeien.



<o:p>Geen Mardi Gras dus op ‘Down In New Orleans’, noch de vitaliteit die we van The Blind Boys gewend zijn. De plaat zal dan ook alleen maar de echte fans bekoren. De rest van de mensheid raden we aan om deze kelk te laten voorbijgaan of om The Blind Boys Of Alabama te ontdekken via vroeger werk.