Sleepingdog - Polar Life
Zeal Records
Tom Weyn — 8 november 2008
Een plaat die je na amper dertig seconden de tranen in de ogen doet krijgen, zo hebben we er nog niet veel gehoord. Op haar tweede worp, ‘Polar Life’, bewandelt Chantal Acda onder de naam Sleepingdog verder de paden die ze op ‘Naked in a Clean Bed’ had ingeslagen. Die paden zijn voornamelijk bestrooid met eenvoud, ontroering en een ongekende vervreemding van deze wereld én de moderne muziek.
Toen Chantal Acda met haar groep Chacda musiceerde, trok ze zich regelmatig terug in haar kelder, waar ze zich kon verliezen in haar eigen wereld. ‘Naked in a Clean Bed’ was daarbij de soundtrack. Een soundtrack die nooit bedoeld was om het zonlicht te zien. Aangemoedigd door enkele naasten bracht Acda de plaat toch uit onder de artiestennaam Sleepingdog. Hetzelfde proces voltrok zich een kleine twee jaar later met ‘Polar Life’. Wie die naasten ook mogen zijn, wij zijn hen alvast ontzettend dankbaar, want ‘Polar Life’ is de laatste weken onze onmisbare toeverlaat geworden in deze barre tijden.
‘Polar Life’ stelt je voor twee uitersten: ofwel vind je er absoluut niets aan en dommel je na drie nummers in, ofwel word je vanaf de eerste noot uit het prachtige Prophets zachtjes meegedragen naar het universum van Sleepingdog, om na de laatste noot uit de sublieme Sophia-cover If Only weer hardhandig neer te ploffen op deze grijze aardkloot. U raadt het al, wij ploffen neer. Hoeveel pijn het ook mag doen. Keer op keer.
Zelden hoorden wij zo’n subtiele en verstilde plaat. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, is het net dat stille dat je verplicht om te luisteren en dat je bij je nekvel grijpt. Acda bedient zich voornamelijk van gitaar en piano, met enkel in Ardennes wat subtiele elektronica à la The Notwist. Het belangrijkste instrument is evenwel haar zoetgevooisde stem, waarmee ze bij momenten eerder lijkt te zuchten dan te zingen, maar steeds met een betoverend timbre.