Monade - 'Monstre Cosmic'
Too Pure
Frank D'hanis — 8 november 2008
‘Monstre Cosmic’ is het derde album van Monade, het zijproject van Laetitia ‘Stereolab’ Sadier. De hoes van haar derde langspeler wordt ontsierd door een gigantisch semi-schattig monster in een futuristische stad. C’est chic! Met de vorm van zowel de hoes als de muziek zit het wel goed. Toch wist het monster ons niet echt te verslinden.
Vóór dit album bracht Monade al twee andere titels uit, ‘Socialisme ou barbarie’ (2003) en ‘A few steps more’ (2005). Ondanks de zeer betoverende, repetitieve en ritmische dreunen en jingles, die zo karakteristiek zijn voor Stereolab, konden beide albums ondergetekende toen niet echt boeien. En dat gold destijds ook voor de stem van Sadier, die op zich een prachtig mooie, met rokerige tonen beladen, vehikel voor de teksten is, maar op de albums om een of andere reden maar wat zagerig, monotoon en misschien zelfs nasaal klonk. Wat ons dan ook bijblijft van de vorige albums, is jammer genoeg alleen de saaiheid van de luisterervaring.
Helaas heeft Monade schijnbaar niets gedaan om de slechte kanten van de vorige releases weg te werken. Integendeel, ‘Monstre Cosmic’ heeft wat weg van een kapper die, na je haar al een paar keer ernstig verzeikt te hebben, doodleuk je oor afsnijdt en schijnt te verlangen dat je dat zelf nog erg leuk vindt ook.
Toegegeven, de intro’s van de nummers klinken zeer kosmisch en we betrapten onszelf er meerdere malen op dat we bij de inzet van een nummer met vochtige ogen naar buiten zaten te staren. Het begin van Etoile laat je inderdaad wegdromen naar de sterren, alsof je lichaam ver boven de stratosfeer hangt. Elle Topo, sowieso het muzikale hoogtepunt van de plaat, geeft je het gevoel traag te bewegen op een duistere maar prachtige locatie. Maar dan zet de stem van Sadier in en de haren rijzen ons te berde. Bij Elle Topo gaat dat heel abrupt en luid: “Well, Cave, Womb, Rebiiiirth". Vreselijk. We horen nochtans overduidelijk het gigantische potentieel van haar stem, maar bij deze songs past die als een tang op een varken. Haar stem is vlak, aritmisch en soms klinkt het alsof men de muziek achteraf bij de invariante schommelingen van haar timbre ineen geflanst heeft.
Helaas heeft Monade schijnbaar niets gedaan om de slechte kanten van de vorige releases weg te werken. Integendeel, ‘Monstre Cosmic’ heeft wat weg van een kapper die, na je haar al een paar keer ernstig verzeikt te hebben, doodleuk je oor afsnijdt en schijnt te verlangen dat je dat zelf nog erg leuk vindt ook.
Toegegeven, de intro’s van de nummers klinken zeer kosmisch en we betrapten onszelf er meerdere malen op dat we bij de inzet van een nummer met vochtige ogen naar buiten zaten te staren. Het begin van Etoile laat je inderdaad wegdromen naar de sterren, alsof je lichaam ver boven de stratosfeer hangt. Elle Topo, sowieso het muzikale hoogtepunt van de plaat, geeft je het gevoel traag te bewegen op een duistere maar prachtige locatie. Maar dan zet de stem van Sadier in en de haren rijzen ons te berde. Bij Elle Topo gaat dat heel abrupt en luid: “Well, Cave, Womb, Rebiiiirth". Vreselijk. We horen nochtans overduidelijk het gigantische potentieel van haar stem, maar bij deze songs past die als een tang op een varken. Haar stem is vlak, aritmisch en soms klinkt het alsof men de muziek achteraf bij de invariante schommelingen van haar timbre ineen geflanst heeft.
Een speciale vermelding gaat trouwens naar de lyrics, die nu eens in het Frans en dan weer in het Engels zijn, maar waar nooit echt een touw aan vast te knopen valt. Nemen we dit pareltje uit Invitation: “Absorbing, reflecting/ Mirror of reality/ unifying all the way.” Wij sorteren dat in de sectie ‘pseudodiepzinnige intellectualistische onzin’, al is dat waarschijnlijk een kwestie van appreciatie.
‘Monstre Cosmic’ moet het vooral hebben van zijn sterke muzikale intermezzo’s, waarin u heerlijk kan wegglijden naar een werkelijkheid van een andere orde. Alleen jammer dat het alles overstemmende vlakke spervuur van woorden ons niet kon bekoren.