American Music Club - The Golden Age

De intervallen tussen albums van American Music Club worden korter. Waar er tussen ‘San Francisco’ en ‘Love Songs For Patriots’ nog tien jaar zat, komen Mark Eitzel en zijn longtime kompanen nu al na vier jaar met nieuw werk op de proppen.

Wie zich dit plaatje aanschaft, weet vast al wat de pot schaft. Eitzel zal nooit een vrolijke frans worden. En dat hoeft ook niet. Laat hem maar doen waar hij goed in is: van melancholie en weltschmertz bol staande nummers schrijven. Dat is voor 'The Golden Age' niet anders. Draai deze plaat dus op een donkere winteravond, dim de lichten en laat de muziek u wegvoeren op de golven van een bij momenten iets woeligere, maar over het algemeen toch behoorlijk kalme zee.



Hoewel de cd aangenaam wegluistert, is het moeilijk om echte hoogtepunten aan te duiden. Vergis u echter niet: dit is geen slecht album. Dat klein extraatje dat van een goede plaat een fantastisch werkstuk maakt, die vonk die uw hart in vuur en vlam kan zetten, die ontbreekt. Jawel, de stem van Mark Eitzel blijft verslavend. Op dat vlak kan hij zich ongetwijfeld meten met die andere romanticus, David Sylvian. Dezelfde rasperige stem over dromerige muziek tekenen het werk van American Music Club.



Het meest onder de indruk waren wij zonder enige twijfel van The Windows Of The World. Luister hoe het nummer langzaam op gang komt. Eitzel declameert zijn teksten op een repetitieve manier. Uit de achtergrond komt een ijle gitaar geleidelijk aan naar de oppervlakte. Het geheel heeft iets hypnotiserend, iets meeslepend dat je uiteindelijk niet meer loslaat. De achtergrondgitaar gaat het hele nummer overheersen. Of zoals Eitzel het uitdrukt : “The end of the world is gonna be … beautiful!”



Vergis u niet. Er staan nog pareltjes op dit plaatje. Opener All My Love bijvoorbeeld vat je meteen bij de kraag. Al gebeurt dat wel met de nodige zachtheid. Zoals een moeder een kind berispt, vol liefde. Ook I Know That’s Not Really You valt meteen op. Niet alleen het walsritme, ook de subtiele blazers maken dat dit nummer tot onze favorieten is gaan behoren. Tel daarbij nog de heerlijke, haast terloopse, gitaarsolo en je kan gewoon niet onbewogen blijven.



‘The Golden Age’ is een goede plaat. Geen hoogtepunt in de al rijk gevulde carrière van de band. Maar desondanks een aanrader voor iedereen die van melancholische, ontspannen muziek houdt. Voor wie het nodige geduld uitoefent, komt de schoonheid vanzelf bovendrijven.