Syndone - Melapesante
Electromantic Music
Christoph Lintermans — 6 juli 2011
Het zag ernaar uit dat Syndone na de albums ‘Spleen’ en ‘Inca’ (uit 1992 en ’93 respectievelijk) een gedane zaak was. Maar dat was buiten de waard gerekend; Nico Comoglio blies zijn combo nieuw leven in want na achttien jaar verschijnt ‘Melapesante’.
Comoglio is architect van opleiding maar of die achtergrond van pas komt in zijn muziek is ons onduidelijk. De tien composities zijn eerder grillige bouwsels, maar ze blijven wel rechtop staan. En dat is te danken aan het vernuft van Comoglio en de overtuiging waarmee gemusiceerd wordt.
Qua sfeer grijpt men terug naar de zogenaamde RPI of Rock Progressivo Italiano uit de jaren zeventig, het gouden tijdperk van Banco en PFM. Comoglio’s voorkeur gaat dan ook uit naar de analoge toetsen (moog, hammond) terwijl hij ook zijn beslagenheid op de piano demonstreert.
De vocalen zijn in het Italiaans en leggen door hun heftigheid en lyrische bevlogenheid getuigenis af van het zuiderse temperament van de band. Dit terzijde gelaten, is de invloed van het vroege ELP onmiskenbaar. Die hoor je uiteraard in de symfonische excursies die je niet onberoerd zullen laten.
Evenzeer zijn er de afwezigheid van gitaar, gecompenseerd door een scheurend Hammondorgel, en de romantische inslag van het Britse supertrio, die je hier opmerkt in mooie stukken als Magritte (over de Belgische schilder) en Giardino Delle Esperidi. Maar van epigonisme is geen sprake.
De eigenheid en schoonheid van Syndone worden in deze songs beklemtoond door het gebruik van vibrafoon en een kamerorkest. Of wat gedacht van Mela Pensante, waarin artrock à la Ange vermengd wordt met tango en jazz? Vergis je niet: Syndone is niet voor één gat te vangen.
Wie deze zomer op zoek is naar creatieve progressieve muziek met mediterrane insteek, zit met Syndone gebeiteld. Al te ernstig mag je deze heren overigens niet nemen. Want wie (behalve Keith Emerson) verzint er anders zoiets als een 4 Hands Piano Boogieprog?