Cavalli-Cocchi, Lanzetti, Roversi - Cavalli-Cocchi, Lanzetti, Roversi
Esoteric Recordings
Christoph Lintermans — 27 juli 2011
Een nieuwe groep kiest enkel de naam van een advocatenkantoor als daar goede redenen voor zijn. Cavalli-Cocchi, Lanzetti & Roversi zijn drie veteranen uit de Italiaanse prog met adelbrieven zoals PFM, Acqua Fragile, Mangala Vallis en Moongarden. Nu de oudjes (PFM en Acqua Fragile) prachtige heruitgaven krijgen bij Esoteric Recordings, kon labelmanager Mark Powell het gelijknamige debuut van CCLR moeilijk weigeren.
Om de band met het verleden zitten de heren niet verlegen. Zo krijgt Morning Comes van Acqua Fragile (oorspronkelijk ook door Bernardo Lanzetti ingezongen) een nieuw, fris arrangement. Lanzetti is natuurlijk de zanger met de geknepen stem, bekend van klassieke albums als PFM’s ‘Chocolate Kings’ en ‘Jet Lag’. Het is aangenaam om vast te stellen dat er zich op de stembanden van de tweeënzestigjarige cantor nog geen eelt gevormd heeft.
In de klassieke muziek is het bon ton om symfonieën ook met een kleiner orkestapparaat (zoals een kamerorkest) uit te voeren. CCLR doet net dat: er zijn slechts twee instrumentalisten die alles eerlijk hebben ingevuld. Geen hocus pocus in de studio hier. Gigi Cavalli-Cocchi speelt drums met een ongelofelijk oor voor detail en Cristiano Roversi (Moongarden) zorgt met stick, mellotron en piano voor de progressieve inbreng.
Het resultaat is een intrigerend soort huiskamerprog. De afwezigheid van bombastische toetsen of dikke gitaarmuren levert een open geluidsbeeld in een intimistische setting op. Op schitterende songs als Morning Comes en Great Love Does Burn Fast duikt wel een akoestische gitaar met distortion op, in het laatste geval zelfs gespeeld door Steve Hackett. Ook de mellotron is over de hele lijn oorstrelend – niet vanzelfsprekend aangezien het beest zich moeilijk laat stemmen.
De totaalsound mag dan voor de progliefhebber – die wat meer bombast gewend is – al een verrassing zijn, ook hun keuze van registers is soms opmerkelijk. Wat te denken van de Latininvloeden in The Late Hour? Het werkt, maar niet zo overtuigend als hun bevreemdende interpretatie van het sowieso aparte By The River, oorspronkelijk van Brian Eno. Wat bewijst dat deze veteranen genoeg risico’s durven te nemen. Hopelijk is ‘CCLR’ meer dan een gelegenheidsproject.