Luik behoort momenteel nog niet tot het buitenland. En dat houden we maar best zo. Ook daar is het niet stil op muzikaal vlak en het blijft altijd leuk om op te scheppen met talent uit eigen land. Zoals dat van Superlux bijvoorbeeld. Vreemd toch dat bands het aan de andere kant van de taalgrens wel lukt om een grote schare fans op de been te krijgen, maar eens in Vlaanderen blijven diezelfde groepen het moeilijk hebben om gehoor te krijgen. Tijd dus om uw oor eens te luisteren te leggen in het zuidelijke deel van ons land, tenminste als u van plezante elektropop houdt. ‘Wildness and Trees’ is hun tweede album. Voor de mensen die van vergelijkingen houden; we kunnen ze nog het best situeren naast hetgeen Vive La Fête doet, al is het maar omdat het hier ook een "mannen-en-één-vrouwformatie" betreft.
Als we het hoesje ter hand nemen waarop een bende halfnaakte mannen – naar onze mening zijn het hindoes - wild te water lopen, dan weten we eerlijk gezegd niet wat we ervan moeten verwachten. Als het tekstboekje dan ook nog eens in de vorm van een gedetailleerde reliëfkaart blijkt te zijn opgemaakt, worden we helemaal benieuwd.
Het is dan ook een verrassing wanneer Beneath Me met een vrolijk melodietje begint. De stem van Elena Chane–Alune staat ons meteen aan. Wij hadden, gezien het hoesje, eerder een ruige mannenstem verwacht. Ook in de volgende nummers huppelt haar zachte meisjesstem vaak in duet met Nicolas Muselle over de elektrodrums.
De gitaarriff waarmee City Dream Explosion opent, lijkt zo weggeplukt van bij PJ Harvey in haar ruwere periode. Wel jammer dat er na een paar nummers nog weinig variatie terug te vinden is. Het is niet zo dat wat volgt slecht is, maar een mens verlangt soms naar meer en dan beginnen wij al snel naar het forwardknopje te zoeken. Zo komen we terecht bij A Wildebeest in My House waarin de zanger op een nogal cynische manier zingt dat hij zich soms nogal bekeken voelt in z’n eigen huis. Tja, je zou voor minder als je na een avondje zwaar uitgaan een of ander stinkend wild dier in je keuken tegenkomt.
De vergelijking met Vive la Fête gaat wel niet helemaal op. Waar Danny eerder zelden zingt, is Nicolas Muselle bij Superlux wel gezegend met een bruikbare stembanden. Zijn donkere stem komt soms behoorlijk new wave over. Dat is bijvoorbeeld zo op Here I Am, maar muzikaal werken ze dat volledig weg door er steeds gekke bliepjes tussen te smijten. On the 18th Floor is de laatste song en meteen ook de grappigste. In een veel te krappe lift op weg zijn naar "the 18’th Floor" is niet altijd even comfortabel. Zeker niet als omstanders te royaal met parfum zijn omgesprongen of mensen ongevraagd tegen je aan komen schurken. Vermoedelijk hebben de dame en heren van Superlux een lichte vorm van claustrofobie. Liefhebbers van computergamegeluidjes verwerkt in een song moeten vooral blijven luisteren naar de hidden track.
In hun tekstboekje bedanken ze tot slot nog “the support of the french speaking part of Belgium” en misschien moet men daar aan de andere kant van de taalgrens maar eens verandering in brengen.
