Stephanie Dosen - A Lily For The Spectre
V2
Tom Wouters — 8 november 2008
Het is volle maan vanavond en dus zullen heksen over de hele wereld weer naakt rond een kring van psychedelische paddestoelen dansen en daarna de liefde bedrijven met de duivel. Geen idee of er ook jongere lezers zijn, dus laten we het maar snel over iets anders hebben. Zoals over het album van Stephanie Dosen, ‘A Lily For The Spectre’.
Als je dacht dat onze inleiding nergens op sloeg, wacht dan tot je de biografie van mevrouw Dosen gehoord hebt. Ze is – voor wie het geloven wil – opgegroeid op een pauwenkwekerij en vond ooit - oh magisch toeval - een gitaar op zolder, waarna ze spontaan liedjes over jongens begon te zingen, en over haar twee huisdieren, een zwaan en een vos. Ook nog volgens haar bio neemt ze haar songs op op een roestige cassettespeler.
Na zo’n levenswandel verwachten wij op zijn minst een totaal geflipt plaatje dat overloopt van de groezelige lo-fi, liefst met beide huisdieren als achtergrondkoor. Helaas, niets van dat alles. We horen op ‘A Lily For The Spectre’ vooral een vrouwelijke singer-songwriter, die liedjes tokkelt op haar gitaar.
Muziek die nergens echt verbijstert. Dosen rijdt bij valavond op het midden van een verlaten weg en vermijdt angstvallig het cactusveld in de berm... Zo’n album dat we nauwelijks uit de kast zouden halen... En toch, na een tiental luisterbeurten blijken songs als Vinalhaven Harbor en Death & The Maiden ons toch op een of andere manier te raken. En hoe vaker we luisteren, hoe sterker we overtuigd zijn dat Stephanie Dosen ons in de toekomst nog wel eens heel erg zou kunnen verrassen.
Misschien hangen we gewoon de stoere kerel uit en durven we niet toegeven dat Stephanie Dosen wel degelijk mooie popnummers maakt, waarbij ze niet hoeft onder te doen voor zangeressen als Heather Nova en The Innocence Mission. Hier en daar klinkt ze zelfs als persoonlijke oogappel Ane Brun, zoals in het wondermooie Daydreamers.
Dat wil niet zeggen dat we voor de volle honderd procent overtuigd zijn. Soms klinkt het allemaal net iets te melig, iets waar we nogal gevoelig voor zijn, zoals in het nummer Only Getting Better. Dat het “Oh so Beautiful is” kan dan wel zijn, maar wij vinden van niet.
Wij kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat ‘A Lily For The Spectre’ alles heeft van een groeiplaatje, en dat we na twintig luisterbeurten ’s avonds laat, als de volle maan zich toont, helemaal betoverd zullen zijn door Stephanie Dosen. Hekserij waar we voor één keer niet rouwig om zijn.