South San Gabriel - Dual Hawks
Cooking Vinyl
Hannes Dedeurwaerder — 8 november 2008
In 2005 trakteerde South San Gabriel de treurwilgen onder ons op ‘The Chronicles Of Carlton’, een even bevreemdend als betoverend meesterwerkje waarop de avonturen van de – verrassend gevoelige – kat Carlton werden bezongen. Drie jaar later – onze tranen zijn net opgedroogd – krijgen we zowaar twee releases tegelijkertijd toegeschoven: eentje van South San Gabriel en eentje van Centro-matic (dezelfde bezetting, ietwat hardere sound), samengebracht onder de titel ‘Dual Hawks’.
"Joepie" dachten we dan ook toen we deze dubbelaar in de bus kregen, maar dat viel toch even tegen. Van de South San Gabriel-plaat waarvan we hoopten dat ze ons wederom tot een hoopje ellende zou weten te boetseren, worden we warm noch koud. In de eerste plaats omdat de nummers zo "overdone" klinken en geforceerd aanvoelen waardoor het unieke, herfstige stemgeluid van Johnson – dé troef van deze muziek – nooit uit de verf komt.
Waar ‘Carlton’ vaak genoeg had aan enkel een sobere gitaar en die magistrale stem, worden nu veel te gretig de strijkers en stemvervormers bovengehaald om een krop in onze keel te stouwen, wat net het omgekeerde effect sorteert. Less is more. Het is een cliché, maar o zo to the point.
Waar ‘Carlton’ vaak genoeg had aan enkel een sobere gitaar en die magistrale stem, worden nu veel te gretig de strijkers en stemvervormers bovengehaald om een krop in onze keel te stouwen, wat net het omgekeerde effect sorteert. Less is more. Het is een cliché, maar o zo to the point.
Als de songs zelf er dan nog zouden staan. Maar ook op dat vlak valt het dik tegen: het duurt tot nummer zes (Senselessly) vooraleer we iets wat in de verte op weemoed lijkt, voelen opwolken. Daarvoor en helaas ook daarna horen we louter songs die falen om raak te treffen.
In plaats iets op te bouwen, trachten ze krampachtig een nieuwe emotionele invulling aan South San Gabriel te geven zonder daar ook maar allerminst in te slagen. Afgaand op songtitels als When The Angels Will Put Out Their Lights of My Goodbyes zou je dat nochtans verwachten. Wat een contrast met Johnsons laatste solopassage in Brugge, toen de man enkel met zijn gitaar een ganse zaal kon doen dwarrelen als herfstbladeren in een avondbries.
In plaats iets op te bouwen, trachten ze krampachtig een nieuwe emotionele invulling aan South San Gabriel te geven zonder daar ook maar allerminst in te slagen. Afgaand op songtitels als When The Angels Will Put Out Their Lights of My Goodbyes zou je dat nochtans verwachten. Wat een contrast met Johnsons laatste solopassage in Brugge, toen de man enkel met zijn gitaar een ganse zaal kon doen dwarrelen als herfstbladeren in een avondbries.
Maar gelukkig is er nog de tweede cd, die van Centro-matic, waarop het allemaal wat ruiger en beter mag, nietwaar? Nou, niet echt. De even opflakkerende opwinding, die voorspruit uit de injectie energie die Centro-matic aan de nummers mee geeft, ebt al gauw weg. De nummers blijken weinig méér geïnspireerd te zijn dan die van de andere helft van ‘Dual Hawks’. Ook hier weet de stem van Johnson, die nochtans eenzelfde potentieel aan gevoel draagt als die van Bonnie ‘Prince’ Billy, op geen enkel moment te raken. En zachtjes knetterende melodieën of hypnotiserende uitlopers, waar ‘Carlton’ van overliep, lijken nergens te bekennen.
Het grootste en enige verschil tussen beide platen die samen ‘Dual Hawks’ vormen, is dat bij Centro-matic het knopje op de gitaarversterker wat meer naar rechts mag. Doodjammer!