Jori Hulkkonen - Errare Machinale Est
F Communications
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Finland, het land van Nokia’s, sauna’s en hoogvenen, produceert muziek waar in Europa van gesmuld wordt. Spelen het klimaat of de vele bossen en meren een belangrijke rol in wat we de Scandinavian touch zouden kunnen noemen? Als we de albums van Jori Hulkkonen beluisteren, dan vermoeden we van wel. Met zijn vorige plaat bewees hij al veel meer waard te zijn dan de houseproducer waar hij vaak nog voor versleten wordt. Ook ‘Errare Machinale Est’ laat weer zien hoe breed hij kan gaan.
Bij de release van zijn ep ‘Katajanukke’ op Turbo Recordings omschreef Tiga Jori (die de Zyntherius was in Tiga & Zyntherius) als een weirdo die veel te complexe, maar geniale muziek maakt. Helemaal ongelijk kunnen we Tiga niet geven, maar in deze lijkt zijn makker met die kritiek rekening te hebben gehouden. Nog nooit klonk Hulkkonen zo toegankelijk, al blijven zijn nummers enorm gelaagd. Zijn liefde voor synth-pop, lo-fi en cosmic disco schemeren duidelijk door en hij maakt nog meer gebruik van vocalen.
De eerste om stem te verlenen is de Duits-Amerikaanse blues-, folk- en elektrozangerers Justin Electra. Eens je de eerste anderhalve minuut durende gekke computergeluiden van het titelnummer doorworsteld hebt, nemen strijkers het over. Hulkkonen trakteert ons op een staaltje elektropop waarbij Röyksopp en Erlend Oye groen uitslaan van jaloezie. Wij horen een heel arsenaal aan synths, strijkers, piano en catchy vocalen. Een heel warm nummer dat we reserveren om op weg te dromen in onze zweethut.
De intro van de eerste single Never Been Here Before doet ons terugdenken aan de microtechno van SND of Andreas Tilliander. Het nummer wordt ook hier weer gekruid met piano, een laag electronica en de stem van John Foxx, die ook al meezong op ‘Dualizm’. Zeven minuten lang bouwt dit nummer op om dan in één vlotte beweging weer uit te bollen. Met Synthetic Ballad Of Charles Darwin gaan we terug naar de synthpop van de jaren zeventig. Een donkere, dreigende sfeer overheerst het nummer terwijl het geheel ook iets symfonisch heeft. Gastzanger van dienst is Jimi Tenor, die op geheel eigen wijze een prachtig stukje klaagzang neerzet.
Wie een stevige elektrostamper van Jori Hulkkonen verwacht, komt bedrogen uit. Een nummer als Mere Vehicule kan de dansvloer zeker halen, maar dit is toch vooral heerlijke thuis- en luistermuziek. De klanken die hij produceert zijn op z’n minst gezegd origineel en klinken heel fris. De nummers worden prachtig opgebouwd en dragen allemaal een heerlijke melancholie. Als wij moesten kiezen tussen onze Nokia en deze ‘Errare Machinale Est’, dan zouden we niet lang moeten nadenken.