Gregor Samsa - Rest

Voor deze cd deed Gregor Samsa een beroep op een allegaartje van gasten, waaronder Toby Driver en de bevallige Mia Mastumiya van de experimentele metalband Kayo Dot. Deze laatste heeft zich nu ook bij de groep gevoegd om live viool te spelen. Op deze plaat beweegt Gregor Samsa iets verder weg van de gitaargedreven postrock-sound van het debuut naar een meer ambientgetinte pianobasis, die soms sterk doet denken aan de meester van dat genre, Brian Eno. De muziek verkeert echter in dezelfde sferen als het debuut en van een ware metamorfose (hoewel Gregor Samsa toch de protagonist in Die Verwandlung van Franz Kafka is) is hier geen sprake.

 

Het album begint meteen met een nummer dat de titel ‘Rest’ alle eer aandoet. The Adolescent wordt ingeluid met een trage melodie van belletjes die uit een muziekdoos lijkt op te stijgen en die de meest volhardende zuigeling in een stille slaap zou wiegen. Traag maar zeker wordt dit mooie begin bijgestaan door mijmerende strijkers en een lieflijke vrouwenstem waar elke moeder jaloers op zou zijn. Een zacht maar sterk begin en een van de beste songs op het album.

 

Op het tweede nummer Ain Leuh doet de mannelijke stem zijn intrede, in een dromerig duet met de zangeres. Deze harmonie van stemmen die nooit ver boven wat zacht fluisteren geheven wordt is ook de basisformule voor de rest van het album. Daar kunnen we moeilijk over klagen. Het is erg rustgevend, een stilte voor een storm die we half verwachten, maar nooit zal komen. Gregor Samsa gaat immers nooit voor het patroon dat heilig lijkt voor andere groepen in het genre. Waar Mogwai en EitS graag opbouwen naar een furie van gitaargeweld, blijft Gregor Samsa met beide voeten op de grond. Een dreunende gitaar zul je op Rest niet horen. Sterker nog: op een paar stille akkoordjes hier en daar zal je zelfs geen gitaar horen. Piano is al wat de klok slaat, op een bedje van strijkinstrumenten en zwevende synthesizers.

 

Over het algemeen valt deze plaat goed te smaken, zonder echt geweldig te zijn. Zo hypnotiserend als 'Rest' dan wel mag zijn, na ongeveer vijftig minuten actief luisteren kan het zachtmoedige karakter van dit album ietwat gaan vervelen. De sterkste tracks zijn vooral die waar de vrouwelijke stem het voortouw neemt, zoals The Adolescent en Pseudonyms. Toch is het moeilijk om uitblinkers te selecteren, omdat het album zo sterk verbonden is als geheel. 'Rest' wordt nooit een klassieker, maar is ideaal om ’s nachts naast je bed af te spelen en zo heerlijk in te dommelen.