Beach House - Devotion
Bella Union
Tom Weyn — 8 november 2008
Je hebt zo van die platen waarop je bij de eerste luisterbeurt absoluut geen verschil merkt tussen de verschillende nummers die erop terug te vinden zijn. ‘Devotion’ van Beach House is er zo eentje. Meer zelfs, ook tijdens de volgende luisterbeurten bleken we niet in staat om een onderscheid te maken tussen een groot deel van de nummers. Dat dit niet altijd een negatief gegeven is, bewijst het Amerikaanse duo op hun tweede worp.
Victoria Legrand (stem en orgel) en Alex Scally (gitaar en keyboards) vormen sinds 2005 samen Beach House. Op hun debuut ‘Beach House’ waren de vergelijkingen met Mazzy Star, Nico en Slowdive nooit ver weg en ook de sfeer die Cat Power bij momenten weet te creëren, vonden we hier terug. Twee jaar later horen we nog steeds diezelfde invloeden die resulteren in wat wij de definitie van droompop zouden noemen. Slide gitaren, orgel en reverb zijn nog steeds de voornaamste ingrediënten.
Alle adjectieven waarmee we ‘Devotion’ zouden omschrijven, zijn er in de aard van ‘sloom’, ‘traag’ of ‘soft’. Voor één keer hoeft dat echter niet negatief te zijn. Akkoord, opwindend is het allemaal niet, maar hun muziek lijkt ergens boven alles wat we kennen te zweven. Zweven, dat is het sleutelwoord. De muziek slaagt er namelijk ook probleemloos in om je mee te trekken naar die ruimte net boven deze aarde. Naar Beach House luisteren kan je misschien nog het best vergelijken met op wolken slenteren.
Naast de ijle sound zijn het voornamelijk de uitmuntende zangprestaties van Legrand die hiervoor zorgen. Met haar ietwat sensuele stem weet ze ons snel te verleiden. Luister bijvoorbeeld naar de manier waarop ze “But your wish is my command” in je oren fluistert in opener Wedding Bell. En dan zwijgen we nog van de “oh oh oh” in het prachtige Gila. De plaat kabbelt daarna rustig verder, we zijn er nog niet helemaal uit of dat nu positief dan wel negatief is, en krijgt pas opnieuw onze volledige aandacht met de Daniel Johnston-cover Some Things Last a Long Time. Nog twee bescheiden hoogtepunten vinden we op het einde van de plaat: D.A.R.L.I.N.G. (dat orgel!) en Home Again breien een volwaardig eind aan dit fijne plaatje.