Slaraffenland - Private Cinema

Zou het aan de muzikanten liggen of zijn het gewoon de platenbazen die ervoor zorgen dat in Scandinavië zo’n merkwaardige muziek gemaakt wordt? Ja, we weten het wel, uiteraard wordt er ook “doordeweekse” popmuziek geproduceerd. Autopulver was daar een uitstekend voorbeeld van. Toch het lijkt erop dat de muziek van eigenaardige groepen als Sigur Ros of Motorpsycho meer zijn weg naar het zuiden vindt. Slaraffenland is ook zo’n groep die koppig zijn eigen weg verkiest langs door berg en dal slingerende modderpaadjes boven de snelle en makkelijke autostrades.

Het zou eenvoudig zijn om deze plaat met de grond gelijk te maken. Titels als Sleep Tight en This One Will Kill Us lijken er wel om te vragen. Dit plaatje verdient echter beter. Niet dat u nu meteen naar de winkel moet rennen of het internet moet gaan afschuimen, maar als u wel te vinden bent voor wat avontuur in uw muzikale leven, zal u toch plezier beleven aan dit schijfje. Misschien kan u al eens een kijkje nemen op de website van het gezelschap: www.slaraffenland.net. 



Pronkstuk van de plaat is overduidelijk Polaroids, dat net zoals haast elk nummer op deze plaat uiterst onschuldig en zacht begint. Wanneer de bas subtiel invalt, ondersteund door een enkele cymbaal, gevolgd door zachte drums, worden de verwachtingen aangescherpt. Een verloren akoestische gitaar en de zang maken er dan een lied van. Opvallend zijn de blazers, die wel meer nummers bijkleuren. Alles blijft heel low key. Nooit komt er een uitbarsting. Je kan rustig wegdromen. Uiteindelijk blijven enkel nog verdwaalde toetsen over.



Eigenaardig is ook Grøn, een nummer dat het de luisteraar niet gemakkelijk maakt. Maar moet dat dan? Mag een luisteraar al niet eens een inspanning doen om tot schoonheid te komen? Voor Grøn heeft de groep geëxperimenteerd met industriële percussie, doorspekt met gitaarruis en onverstaanbare zang. En het resultaat heeft iets fascinerends, een soort mantra. De opgetrokken wenkbrauwen van de eerste luisterbeurt verdwijnen dan ook al snel. Het daaropvolgende You Win is dan weer veel zachter van toon, alsof de zeden moeten verzacht worden.



De spanning wordt niet heel het album volgehouden. De twee laatste nummers zijn eerder langdradig en hadden wat ons betreft gerust achterwege mogen blijven. Voor het overige willen wij ons echter met plezier verliezen in de private bioscoop van deze Denen.



Dit plaatje zal waarschijnlijk nooit in eindejaarslijstjes verschijnen. Of dat terecht is, laten wij in het midden. Daarover velt u als lezer zelf maar een oordeel. Maar bij ons zal deze cd toch nog wel uit de platenkast gehaald worden.