Interpol - Our Love To Admire
EMI
Davy Smet — 8 november 2008
De huidige muziekbusiness heeft soms wat weg van een wegwerpcultuur. Dankzij het internet en de vele hypes die daaruit volgen bereikt ons meer interessante muziek dan we eigenlijk zouden kunnen horen. Boeiende groepjes vertrappelen elkaar om "the next big thing" te zijn, zodat er nauwelijks tijd overblijft om een plaat echt te laten groeien in je platenspeler. Gelukkig lieten we ons bij de nieuwe Interpol niet vangen en kreeg hun nieuwe 'Our Love To Admire' voldoende luisterbeurten om tot leven te komen. Een terechte keuze, zal later blijken.
Want eerlijk: normaal hadden we de plaat al snel terug opgeborgen. Het klinkt allemaal meer van hetzelfde en een tikkeltje te saai. Ander en beter, weetjewel? Maar Interpol heeft bij ons heel wat krediet, waardoor we hun derde album wel ruimte moesten geven. Het bijna klassieke debuut 'Turn On The Bright Lights' van vijf jaar geleden is namelijk ook een groeier. Omdat de stem van Paul Banks aan die van Joy Division doet denken wordt hen soms een gebrek aan originaliteit verweten, maar wie de gitzwarte echo's en melodieën op zich laat inwerken weet wel beter. De opvolger 'Antics' (uit 2004) is mogelijk nog sterker want welke hedendaagse groep kan op die moeilijke tweede afkomen met killersongs als Evil en Slow Hands? Niet veel volgens ons.
Al snel klinkt de nieuwe 'Our Love To Admire' als een kruising tussen de vorige twee platen. Sfeervolle nummers wisselen elkaar af met songs die je vastgrijpen, pletwalsen en verweesd achterlaten. Er wordt nog altijd in de jaren '80 vijver gevist en een vergelijking met het Britse Editors kan niet uitblijven. Beide bands teren op dezelfde sound, maar wie van de twee nu het beste album of strafste single heeft uitgebracht, daar spreken we ons niet over uit. Allebei hebben ze hun verdienste en recht van bestaan.
Interpol schoof The Heinrich Maneuver naar voor als proevertje en de single klinkt zoals het hele album. Eerst zwak, maar daarna ijzersterk. Toch is het geen nieuwe Evil en zijn er veel betere nummers op de plaat terug te vinden. Opener Pioneer To The Falls bijvoorbeeld. Desolaat, melancholisch en zweverig zijn maar enkele woorden die in ons opkomen. Dit nummer past perfect op hun debuut, en dat is een compliment. Afsluiter en experimentele The Lighthouse valt in dezelfde categorie, maar zal door sommigen te kleurloos worden bevonden.
Ook sterk is het uptempo All Fired Up dat zo op 'Antics' had kunnen staan en het meeslepende en typisch Interpol klinkende Pace Is The Trick. De invloeden zijn misschien gebleven, maar ze hebben hun eigen geluid wel geperfectioneerd en dat is knap. En toch lukt het hen niet altijd om ons volledig te boeien. Zo weet Mammoth niet juist welke richting het uit wil en blijft Wrecking Ball ons net iets te zagerig.
Maar als geheel staat de plaat er wel. Langzaam maar zeker geeft 'Our Love To Admire' zijn geheimen prijs en blijft het album kleven in onze platenspeler. Het klinkt veel minder saai dan eerst gedacht. Qua niveau ligt het net onder de vorige, maar dat is absoluut geen schande. Interpol is een blijver en dat bewijst deze plaat. We kijken vol vertrouwen uit naar wat de groep ons in de toekomst nog te bieden heeft.
(Interpol speelt op 23 november 2007 in de Vorst Club te Brussel.)